A może znasz kogoś, kto przeżył podobną historię. Wyobraź to sobie: nagle znienacka ktoś pojawia się w Twoim życiu i w ciągu zaledwie kilku dni, tygodni daje Ci więcej uwagi, niż rodzina i przyjaciele razem wzięci przez całe życie. Pisze, dzwoni, planuje, deklaruje. I trafia dokładnie w Twoje miękkie emocjonalne podbrzusze.

Na początku to nie wygląda jak manipulacja. To wygląda bardziej jak spełnienie marzeń o kimś, kto jest idealny i kocha Ciebie na zabój. Czujesz się wyjątkowo, niczym płatek śniegu albo lepiej! Jak przebiśnieg. Jak to możliwe, że TAKA osoba wybrała Ciebie do kochania i robi to tak INTENSYWNIE już od samego początku?

Niestety, wybrała Ciebie nie bez powodu. Bardzo nie chciałam psuć imprezy, ale chyba muszę. Ta osoba ma swoją ukrytą agendę która wcale nie jest tak niewinna i szczera jak mogłoby się wydawać. Masz do czynienia z Love bombingiem.

Zacznijmy od tego, że love bombing nie polega na tym, że ktoś daje Ci coś całkowicie fałszywego. On polega na tym, że ktoś daje Ci prawdziwe rzeczy, ale w nienaturalnym tempie. Dlatego tak łatwo jest dać się uwikłać i szybko zmięknąć. Love bombing działa, bo trafia w podstawowe potrzeby psychiczne człowieka. Chęć bycia widzianym i ważnym, bezpieczeństwo emocjonalne i poczucie przynależności. Któż z nas nie chciałby być od razu całościowo zaakceptowany i mieć poczucie, że tak prędko został pokochany?

Z perspektywy psychologicznej to jest dość dobrze opisany układ wpływu, mechanizm, w którym intensywna gratyfikacja emocjonalna, czyli duża ilość uwagi, komplementów i deklaracji w krótkim czasie aktywuje mechanizmy nagrody w mózgu, prowadząc do szybkiego przywiązania, które nie ma jeszcze oparcia w realnym poznaniu drugiej osoby. Innymi słowy: czujesz więź, zanim masz na nią realne dane.

A kiedy emocja wyprzedza poznanie, zaczyna się przestrzeń na zniekształcenia.

Jednym z nich jest dysonans poznawczy, czyli napięcie, które pojawia się wtedy, kiedy rzeczywistość przestaje pasować do wcześniejszego obrazu i które bardzo często rozwiązujemy nie przez zmianę oceny drugiej osoby, ale przez zmianę interpretacji jej zachowań.

Dlatego kiedy po fazie intensywności nagle  z drugiej strony barykady pojawia się chłód, dystans albo pierwsze sygnały kontroli, dużo łatwiej jest pomyśleć „on/ona się boi”, „to pewnie przez stres”, „to przejściowe”, niż uznać, że ten idealny początek mógł nie być tym, czym się nam wydawał.

Najtrudniejsze jednak jest to, że love bombing bardzo łatwo pomylić z wysokim poziomem zaangażowania, szczególnie jeśli ktoś wcześniej doświadczał relacji chłodnych, ambiwalentnych albo emocjonalnie niedostępnych. W takim kontekście ta intensywność nie wygląda jak sygnał ostrzegawczy. Wygląda jakby w końcu było  „normalnie” i trafiło się na TĘ osobę.

Tyle że zdrowa relacja, nawet jeśli zaczyna się od silnej tak zwanej chemii między osobami, zawiera w sobie coś, czego love bombing w sobie nie ma: równowaga między nasileniem emocji a tempem poznania. Jest w niej miejsce na czas, na sprawdzanie i na mniej intensywne chwile, które nie są odbierane jako zagrożenie, tylko jako część większego procesu poznania drugiego człowieka. Skądinąd przepięknego procesu, który nadaje relacji kolorytu i stanowi fundament.

A w love bombingu tego miejsca nie ma, bo tempo nie jest przypadkowe. Ma Cię zaangażować dużo szybciej, niż zdążysz swoim okiem dostrzec pęknięcia, niespójności. Jest zasłoną dymną dla tego, który bombarduje Ciebie miłością. Jest intensywny i szybki, wywołuje presję, ignoruje Twoje granice. Z czegoś co wydaje się niezwykle przyjemne i pięknie, bardzo szybko zamienia się w coś, czego zdecydowanie nie chcesz przeżywać w żadnej relacji.

„Jesteś miłością mojego życia”, „Chcę się z Tobą zestarzeć” - usłyszane po kilku dniach mogą wydawać się jak zbyt wiele, ale czasem tak mocno potrzebne jest Tobie wzmocnienie pozytywne, które aktywuje w mózgu układ nerwowy i gwarantuje nieporównywalne do niczego uczucie euforii i poczucie wyjątkowości. Osoba obdarowująca staje się idealizowana i wiedząc, że jesteś przez nią kupiony/kupiona, przesuwa granice coraz dalej.

Jak wygląda schemat love bombingu?

1. Idealizacja - silne emocje, uniesienie, poczucie „idealnego dopasowania”

2. Dewaluacja - ze strony osoby obdarzającej pojawia się krytyka, chłód, wycofanie i często dostrzegasz pierwsze oznaki kontroli

3. Odrzucenie - ignorowanie, gaslighting, wywoływanie niepewności

4. Powrót do nagrody - przeprosiny, często efektowne i znów powrót do „miłości”

Ten schemat często występuje w relacjach z osobami o cechach narcystycznych, z zaburzeniami borderline lub z silną potrzebą kontroli. Jednak w tym miejscu apeluję do wszystkich o ostrożność w przypisywaniu każdemu Love Bomberowi zaburzeń osobowości. To nie jest reguła.

Czy ten mechanizm to błędne koło? Absolutnie tak. Czy niesie to za sobą długoterminowe konsekwencje? Oczywiście. Są to między innymi: uzależnienie emocjonalne od drugiej osoby, utrata granic, spadek samooceny, trudności w rozpoznawaniu zdrowych relacji, a czasem nawet objawy zbliżone do PTSD.

Co można zrobić jeśli rozpoznaje się Love bombing w nowo rozpoczętej relacji?

Przede wszystkim i po pierwsze: zwolnij tempo. Celowo zwolnij tempo relacji i zobacz jak zachowa się druga strona. Obserwuj jej zachowania pod kątem spójności, czy jej obietnice są równe z czynami. Stawiaj granice i patrz, czy są one respektowane. Rozmawiaj z ludźmi z zewnątrz i jeśli masz jakieś podejrzenia, wątpliwości - mów o tym. Jeśli widzisz, że pojawia się manipulacja i powtarza się - rozważ wycofanie się. Uwierz mi, że taka relacja nie jest warta Twojej energii i czasu. To nie są dobre podstawy do stworzenia związku, który będzie trwały i satysfakcjonujący.

Jeśli czujesz, że wszystko dzieje się za szybko - prawdopobnie dzieje się za szybko. Nie ignoruj swoich przeczuć. Często mogą uratować Twoje życie. Gut feeling - fakt, nie opinia.

Pamiętajcie: prawdziwa miłość nie potrzebuje przyspieszenia i napędu na cztery koła, żeby się rozkręcić i zostać w Waszym życiu.

Potrzebuje czasu, czułości i zrozumienia. Nie musisz na nią zasługiwać i zaciekle o nią walczyć. Prawdziwą miłość dostaniesz - tak po prostu i poczujesz.

Wszystkiego najlepszego,

Magda

Dodam tylko, że nie są to bardzo długie książki. Wręcz jedne z krótszych jakie miałam okazję czytać, ale nie o objętość tutaj chodzi, tylko o esencję. Mądrość. Przekaz. Z każdej z nich wyciągnęłam mnóstwo wiedzy, emocji i każdą z nich mogłabym czytać w kółko, bez końca, bo za każdym razem zrozumiałabym je inaczej. Nie znudziły mnie ani przez jedną minutę!

1. Wtorki z Morriem - Mitch Albom

Są książki, które czyta się szybko i zapomina. I są takie, które zostają. Wtorki z Morriem Mitcha Alboma należy do tej drugiej kategorii.

To historia o spotkaniach ucznia z dawnym profesorem. Morrie jest umierający - cierpi na rzadką chorobę ALS. Pomimo tego, że doskonale wie o tym, że odchodzi l, mówi o życiu najprościej i najtrafniej jak tylko się da. Każde spotkanie krąży wokół konkretnego tematu. Miłość, praca, starzenie się, samotność, sens…

Nie ma tu skomplikowanej fabuły. Siła tej książki tkwi w prostocie oraz uważności. Morrie nie moralizuje, nie wywyższa się. Pokazuje, jak łatwo gubimy to, co naprawdę ważne, skupiając się na tempie i pozorach.

Najbardziej w trakcie lektury tej książki  uderza to, że te myśli wcale nie są nowe. My już je doskonale znamy, tylko rzadko żyjemy według nich. Chcemy więcej, szybciej i lepiej. Ale czy jest lepiej?

To książka, która nie próbuje zmieniać życia w spektakularny sposób. Raczej przesuwa naszą uwagę na to co jest tak na prawdę ważne, a to często wystarczy.

Dobrze do niej powrócić, kiedy wszystko zaczyna iść za szybko i zaczynasz wątpić w sens swojego życia.

Zdecydowanie polecam czytać w oryginale i szczególnie polecam je młodym ciekawym czytelnikom (16+).

2. Dziwne losy Jane Eyre - Charlotte Brontë

Dziwne losy Jane Eyre Charlotte Brontë przeczytałam z wypiekami na twarzy mając zaledwie 13 lat i byłam przekonana, że tak powinna wyglądać prawdziwa miłość. Intensywna, trudna, pełna napięcia i poświęcenia. Taka, która przetrwa wszystkie przeciwności losu.

Dziś widzę tę historię nieco inaczej, ale jej siła wcale nie osłabła i wciąż tkwi w mojej głowie i sercu. To nie jest wyłącznie opowieść o uczuciu. To historia o godności, niezależności i o tym, jak trudno pozostać wiernym sobie.

Jane nie podporządkowuje się, nawet jeśli kocha. Nie rezygnuje z własnych zasad. I może właśnie dlatego ta książka oddziałuje na czytelnika tak mocno. Nie przez romantyzm, tylko przez ciągłe, pulsujące napięcie między emocjami, a tym, co uznajemy za słuszne.

Nie ma tu lekkości ani prostych odpowiedzi. Jest przytłaczająca intensywność i żar romansu, które zostają na długo. Powieść jest napisana przepięknym językiem i wciąga. Dla fanów prawdziwego romansu i nie tylko.

3. Psychologia Pieniędzy - Morgan Housel

Psychologia pieniędzy Morgana Housela trafiła w moje ręce w momencie, kiedy miałam bardzo lekkie podejście do pieniędzy i duży problem z oszczędzaniem, a za moment moje życie miało wywrócić się całkowicie do góry nogami - spodziewałam się dziecka.

To nie jest kolejna książka o tym, jak szybko się wzbogacić. Zresztą, nie poleciłabym nikomu czytania czegoś w tym stylu. Dowiedziałam się z niej o tym, dlaczego podejmujemy finansowe decyzje, które często nie mają wiele wspólnego z logiką. Housel pokazuje, że pieniądze to częściej bardziej psychologia niż matematyka.

Najgrubszym kawałkiem jest jednak to, jak ta książka dosłownie porządkuje myślenie. Nie przez konkretne strategie, tylko przez totalną zmianę perspektywy. Nagle oszczędzanie przestaje być w Twojej głowie ograniczeniem, a zaczynasz utożsamiać je ze spokojem i niezależnością. Sporo jest tutaj również o inwestowaniu.

Dużo w tej książce o cierpliwości, konsekwencji i o tym, że bogactwo nie zawsze widać na pierwszy rzut oka. I że najważniejsze decyzje finansowe rzadko są spektakularne.

To jedna z tych książek, które po uważnej lekturze realnie wpływają na codzienne wybory. Pomaga kształtować zdrowe nawyki w obszarze finansów i myślę, że zdecydowanie jest to pozycja dla każdego. Sądzę, że w naszym kraju wciąż zbyt mało rozmawiamy o finansach. Szczególnie w kontekście bezpieczeństwa w tych niepewnych czasach.

4. Człowiek w poszukiwaniu sensu - Viktor Frankl

Człowiek w poszukiwaniu sensu Viktora Frankla to jedna z tych książek, których nie da się czytać na luzie, z dystansem.

Autor opisuje swoje doświadczenia z obozów koncentracyjnych, ale to nie jest tylko jego osobiste świadectwo. To próba zrozumienia, co sprawia, że człowiek jest w stanie przetrwać najgorsze, jeśli tylko widzi sens.

Nie zawsze mamy wpływ na to, co nas spotyka, ale mamy wpływ na to, jaka będzie nasza percepcja, jak przetworzymy daną sytuację i w jaki sposób zareagujemy.

Ta książka ma zupełnie inny ciężar gatunkowy. Bije z niej dziwny spokój i precyzja w opisywaniu doświadczeń granicznych. Viktor Frankl jest uznawany za kluczowego przedstawiciela nurtu humanistycznego, a dokładnie egzystencjalnego w psychoterapii i stał się moim idolem. Jako psycholożka i przyszła psychoterapeutka chcę podążać jego ścieżkami.

To nie jest lektura na jeden raz, to nie jest też książka dobra na wakacje. Raczej coś, do czego się wraca, kiedy trzeba poukładać sobie pewne rzeczy od nowa. Głębia, która pochłonie Cię.

Pozostawi ona więcej pytań niż odpowiedzi, ale może właśnie dlatego jest tak ważna, potrzebna i pomogła znaleźć sens życia tysiącom czytelników na całym świecie.

Mam nadzieję, że moja subiektywna lista zainspirowała Cię i sięgniesz po którąś z tych pozycji. Zapewniam Cię, że warto i gorąco zachęcam do poszukiwania własnych książek zmieniających życie.

Pozdrawiam,

Magdalena

Młodociane zauroczenie

Gdy po raz pierwszy usłyszałam o Stanach Zjednoczonych, miałam jakieś 6 lat. Mieszkał tam mój wujek Zbig, dokładnie w Filadelfii i drugi wujek na Florydzie, którego imienia niestety nie pamiętam (widać wyraźnie którego wujka lubiłam bardziej). Pamiętam, że przyjeżdżali do Polski raz na jakiś czas i przywozili fajne prezenty zza oceanu, który nas oddzielał. W końcu zapytałam mojego taty: „Gdzie jest ta Ameryka?”. Los chciał, że mój ojciec był wielkim znawcą geografii, więc zdjął z półki swój kieszonkowy atlas świata z żółtym grzbietem, zaczął pokazywać ten kraj na mapie i opowiadać o nim. Przepadłam, zakochałam się w USA!

Jako dziecko i nastolatka czytałam i słuchałam o wszystkim, co dotyczy Stanów - chciałam wiedzieć absolutnie wszystko, o każdym ze Stanów. Zaczęłam uczyć się angielskiego, bardzo intensywnie, bo w głębi marzyłam, że może kiedyś uda mi się dotrzeć, a może nawet zamieszkać tam. Nauczycielka, z którą przez pięć lat miałam zajęcia dodatkowe - Pani Basia, mieszkała przez 12 lat w Nowym Jorku i miała w sobie mocno zakodowaną tę amerykańską mentalność „you can do anything!” Nie było podstaw, żeby nie uwierzyć w to hasło, więc żyłam tak, żeby móc spełnić moje największe marzenie.

Nigdy nie udało mi się zamieszkać w USA, ale gdy miałam 22 lata, w 2018 roku, postanowiłam wziąć udział w programie wymiany studenckiej Work&Travel. Przyznam, że był to jeden z najbardziej przełomowych momentów w moim życiu. Dla tego przeżycia poświęciłam studia, związek i poczucie niezmąconego komfortu. Nauczyłam się zarabiać pieniądze, odkładać,  wydawać, marzyć, podróżować, ciężko pracować i w końcu poczułam przez moment jak to jest być imigrantem w kraju zbudowanym przez imigrantów. American Dream.

Przygoda rozpoczęła się w stanie Michigan, gdzie przez 3 miesiące pracowałam w hotelu Grand Traverse Resort and Spa. Pracowałam w recepcji Health Clubu, gdzie odpowiadałam za ogarnianie rezerwacji kortów tenisowych, basen, saunę, szatnie, itd. Praca była bardzo przyjemna, miałam dwóch świetnych szefów i współpracowników. Szybko jednak zrozumiałam, że z tej jednej pracy nie jestem w stanie wyciągnąć tyle pieniędzy, aby starczyło mi na podróż moich marzeń. Złapałam więc 5-6 dodatkowych zajęć i wpadłam w szalony rytm pracy.

Zaczął kręcić mnie DOLAR 💸💸💸. W Stanach otrzymuje się wypłatę na konto w systemie bi-weekly, czyli co dwa tygodnie. Pracowałam po 10-12-14 godzin dziennie i nie przeszkadzało mi to, bo klimat panujący dookoła sprzyjał takim zachowaniom - byłam często chwalona za swoją pracowitość. Ludzie tam tak żyli, żeby związać koniec z końcem i to nie było nic dziwnego. Albo ciężko pracowałeś, albo nie miałeś niczego. Hustler mentality. Jacy byli Ci ludzie? Czy spotkało mnie coś nieprzyjemnego?

Wracaj skąd przyjechałaś

Mit Ameryki jako krainy mlekiem i miodem płynącej szybko zaczął się kruszyć. Niektóre misie, które już dotarły na ten teren przede mną, nie były zadowolone z mojej obecności i niekoniecznie chciały dzielić się miodkiem. Pomimo że było go pod dostatkiem dla wszystkich. Spotkałam się kilkukrotnie z zachowaniami nacjonalistycznymi i ksenofobicznymi wobec mnie.

Poznałam prawdziwe „Karens” - pato-celebrytki z filmików na TikToku, które uprzykrzają życie innym i są skończonymi, rasistowskimi idiotkami. Poznałam typa, który chciał ze mnie zrobić swoją „Eastern European Princess”. Był chirurgiem z Teksasu, a ja miałam być jego piękną, młodą żoną, która ogarnia dom i jest jego ozdobą - o wizę proszę się nie martwić, załatwię, skarbie (tak, serio dostałam tak bezczelną propozycję). Usłyszałam, że jestem głupia, że tutaj w ogóle przyjechałam i może lepiej byłoby, żebym wróciła tam, skąd przyjechałam. Usłyszałam, że to obrzydliwe, że pracuję w McDonald’s, ale w sumie czego się spodziewać po imigrantce z akcentem - powiedziała mi to w twarz klientka, która podjechała do drive-thru w swoim wielkim pick-upie obklejonym naklejkami MAGA i nazwiskiem Donalda Trumpa.

Przebywałam tam w 2018 roku, od czerwca do ostatnich dni września. Od listopada 2016 roku prezydentem Stanów był Donald Trump. Można było poczuć, że już w pierwszych dwóch latach jego pierwszej kadencji zaczęła zaostrzać się retoryka anty-imigrancka. Bazując jedynie na przekazie medialnym, byłam w jakiś sposób świadoma tego, że republikańscy wyborcy są dosyć bezpośredni w wyrażaniu swoich opinii na temat osób imigranckich, ale nie byłam przygotowana na to, że dotknie mnie to tak mocno. Sytuacje, które wymieniłam w akapicie wyżej, były przykre i niesprawiedliwe i po prostu trudno mi sobie wyobrazić jak źle musi być tam teraz, kiedy działania służb imigracyjnych coraz częściej budzą strach - nie tylko wśród imigrantów.

Kończąc mój osobisty wątek, poza tym, co było trudne i niemiłe, W&T było dla mnie niesamowitą przygodą. Zarobiłam około 25000 dolarów, odłożyłam sporą część (odejmij koszty utrzymania) i przehulałam całość na miesiąc podróży po USA i zakupy. Gdybym mogła przeżyć to jeszcze raz, zrobiłabym wszystko dokładnie tak samo.

Szkoda tylko, że 8 lat później mam złamane przez Amerykę serduszko i nawet nie chcę tam lecieć ponownie. A w zasadzie to… boję się tam polecieć.

USA upada po raz pierwszy - atak na Kapitol, 2021

Sytuacja, która ostatecznie zmieniła moją percepcję, miała miejsce 6 stycznia 2021 roku. Był to atak na Kapitol. Tego dnia Kongres USA obradował, aby formalnie zatwierdzić wynik wyborów prezydenckich z 2020 roku. Zwolennicy Donalda Trumpa, nie mogąc się pogodzić z wygraną Joe Bidena, postanowili wtargnąć do budynku Kapitolu, siejąc dewastację i pokazując do czego może posunąć się rozwścieczony tłum, gdy tylko zostanie odpowiednio zainspirowany przez swojego lidera. To nie stało się z dnia na dzień - Donald Trump umiejętnie podsycał narrację przez długie tygodnie poprzedzające atak, korzystając z Twittera.

Szacunki wskazują, że w wydarzeniach w dniu ataku na Kapitol Stanów Zjednoczonych, wzięło udział kilka tysięcy osób. W wyniku wydarzeń zginęło kilka osób, a kilkuset policjantów zostało rannych. To wydarzenie jest często określane jako jedno z najpoważniejszych naruszeń demokracji w historii współczesnych USA. Co więcej, po wszystkim, Trump nie potępił jednoznacznie ataku. Postanowił bronić obywateli, którzy dokonali aktywnej napaści.

USA upada po raz drugi  - kampania prezydencka 2024

Była to kampania wyborcza, która zdecydowanie przejdzie do historii jako jedna z najbardziej brutalnych. W szranki stanęli Joe Biden i Donald Trump. Skompromitowany były prezydent cierpliwie budował swoje zaplecze już od 2023 roku, aby móc zawalczyć o reelekcję. O to samo starał się urzędujący wtedy Biden, jednak notował spadki w sondażach ze względu na słabe występy, szczególnie ten w debacie kandydatów, która odbyła się w czerwcu 2024 roku. Ten moment był kluczowy i przesądził o tym, że Biden ostatecznie wycofał się z wyścigu o fotel prezydenta. Na jego miejsce, w sierpniu 2024 roku oficjalnie nominowana przez partię została Kamala Harris, czyli wiceprezydent USA. Miała ona wyłącznie 107 dni na przekonanie do siebie milionów wyborców.

W międzyczasie, w lipcu 2024 roku doszło do incydentu, w którym podczas wiecu wyborczego w Butler, Pensylwanii, napastnik strzelił z broni palnej, raniąc ucho Donalda Trumpa. Sprawca został zneutralizowany przez służby specjalne. Podczas zajścia powstało epickie zdjęcie, które szybko obiegło cały świat. Wielu komentatorów po dzień dzisiejszy uważa, że to zdarzenie dało Trumpowi wygraną w wyborach.

W tak krótkim czasie nie było realne, aby kandydatka demokratów wygrała z republikańskim populistą. Kampania została zdominowana przez retorykę dotyczącą imigracji, która była upatrywana jako główne zagrożenie. Padło wiele obrzydliwych, dehumanizujących cytatów, m.in.

• „They’re poisoning the blood of our country.”

• „These aren’t people, these are animals.”

• „We will carry out the largest domestic deportation operation in American history.”

Notorycznie padały obietnice bez pokrycia o wielkim bogactwie w jakie zaczną opływać jego wyborcy, obecni i przyszli, jeśli tylko uwierzą w MAGA. Wielu wyborców dało się skusić, ale zamiast bogacić się, tracili pieniądze kupując tandetny merch Trumpa i tym samym wspierając go finansowo. Jedynym bogatym i wygranym stał się znów on.

Wisienką na tym mało apetycznym torcie było obrażanie kontrkandydatki w wyborach w sposób niemerytoryczny i zdecydowanie nieelegancki, odnoszący się do płci, rasy i wyglądu. Jeden z cytatów, który bardzo mocno zapadł mi w pamięć dotyczył właśnie kwestii jej tożsamości rasowej:

„She was always of Indian heritage, and she was only promoting Indian heritage. I didn’t know she was Black until a number of years ago… and now she wants to be known as Black. So I don’t know, is she Indian or is she Black?”

To tylko jeden z wielu kontrowersyjnych cytatów. Co najgorsze - to wszystko pozwoliło mu to wygrać po raz kolejny.

20 stycznia 2025 roku Trump ponownie został zaprzysiężony i rozpętało się w USA (i nie tylko) prawdziwe piekło…

USA upada po raz trzeci - cały 2025 i 2026 rok

Gdyby ktoś 10 lat temu powiedział mi, że Stany Zjednoczone około 2025 i 2026 będą tak wyglądały, to kazałabym mu puknąć się w czoło. Niestety, dystopijne wizje stały się rzeczywistością milionów ludzi - nie tylko w USA, ale na całym świecie. Niewielu wymyśliłoby sobie scenariusz, w którym prezydent jednego z największych i najbardziej liczących się krajów świata  wywołuje konflikt za konfliktem, destabilizując światową politykę i wpływając negatywnie na życie nie milionów, a miliardów ludzi.

Zacznijmy jednak od tego, co wydarzyło się w polityce wewnętrznej USA tylko w tych dwóch latach:

• Rozszerzanie władzy wykonawczej przez Trumpa, czytaj: korzystanie z rozporządzeń wykonawczych w celu omijania Kongresu,

• Działania zmierzające do likwidacji Departamentu Edukacji,

• Wycofanie USA z porozumień klimatycznych (Porozumienie Paryskie),

• Cofnięcie norm dla jakości powietrza i wody,

• Masowe zwolnienia i reorganizacja administracji federalnej (doprowadzenie do paraliżu instytucji państwowych),

• Ograniczenia prawa do obywatelstwa (birthright citizenship), tj. działania ograniczające automatyczne obywatelstwo,

• Zaostrzenie polityki wobec migrantów poprzez cofanie statusów ochronnych, większą liczbę deportacji, rasistowski język w debacie publicznej oraz nielegalne interwencje agentów ICE, którzy krzywdzą swoich obywateli na wiele różnych sposobów, w tym dokonywanie egzekucji na ulicach USA

• Ograniczenia wjazdu dla cudzoziemców - utrudnienia dla zwykłych turystów podróżujących do Stanów

• Rozwój przemysłu węglowego kosztem OZE poprzez subsydia dla węgla

• Nakaz przeglądu i cięć dla NGO’s uznanych za „niezgodne z interesem państwa”

• Zakaz służby osób transpłciowych w wojsku

• Bardzo znaczny wzrost cen jedzenia i paliw, wzrost kosztów życia

• Afera związana z aktami Epsteina, których jednym z głównych bohaterów jest Trump - manipulacja przy publikacji pełnych akt z pomocą prokurator generalnej Pam Bondi

Mogłabym wymieniać tak jeszcze długo, długo, ale musimy przejść jeszcze do polityki międzynarodowej:

• Presja na NATO i groźby wobec partnerów dotyczące ograniczenia zaangażowania USA w Sojusz Północnoatlantycki

• Ograniczenie i warunkowanie wsparcia dla Ukrainy

• Zapowiedzi redukcji militarnej i wycofania obecności wojsk USA w Europie

• Eskalacja wojny handlowej z Chinami co wpłynęło na wzrost cen globalnie

• Ograniczenie współpracy z WHO

• Sankcje i naciski gospodarcze poprzez nakładanie cła na towary z dziesiątek państw (zaburzenie światowych łańcuchów dostaw)

• Niejasne relacje z Rosją

• Grożenie Danii aneksją Grenlandii

• Destabilizacja regionu Bliskiego Wschodu poprzez zaatakowanie Iranu wraz z Izraelem

• Poparcie dla Izraela w związku z napaścią na Palestynę

• Napaść na Kolumbię

• Próba wymuszenia otrzymania Pokojowej Nagrody Nobla dla Donalda Trumpa

I znów, mogłabym tak jeszcze długo wymieniać, ale ten tekst stałby się nieznośnie przydługi. Należy jednak przyznać, że lista kontrowersyjnych decyzji administracji Trumpa jest niezwykle długa. A mówimy tutaj jedynie o okresie niespełna 1,5 roku urzędowania.

Świat oszalał, a my tylko żyjemy w nim

Jak zatem reagują Amerykanie na to co się dzieje? Widać rosnące zmęczenie i polaryzację. Nie tak to miało wyglądać. Pojawiają się głosy, że prezydent choruje na demencję i jego decyzje są podejmowane w oparciu o niejasne przesłanki. Przychylni, czy nie - należy przyznać, że faktycznie sporo decyzji podjętych w ostatnich miesiącach budzi potężne kontrowersje.

Prognozy wskazują dalszy spadek poparcia dla Prezydenta. Kolejną z jego kontrowersyjnych decyzji jest wysłanie tysięcy żołnierzy na Bliski Wschód. Obywatele mają dosyć poświęcania swoich synów i córek dla idei walki.

Problemy w USA zaczęły eskalować i wybuchać prosto w nasze twarze. Chaotyczne decyzje Trumpa wpływają na całą resztę świata. Aktualnie mierzymy się z globalnym kryzysem cen paliw, który jest wynikiem zablokowania Cieśniny Ormuz, w wyniku konfliktu zbrojnego na Bliskim Wschodzie. Nie wiadomo kiedy znowu powróci płynny ruch floty handlowej, w części świata, która jak się okazuje, jest krytyczna dla światowego handlu.

Światowi przywódcy zaczynają odwracać się plecami od prezydenta USA. Trudno jest współpracować z kimś, kto jest nieprzewidywalny i tak mało wiarygodny w tym co mówi. To niewygodne i niebezpieczne.

Najbardziej zgrabnym podsumowaniem sylwetki obecnego prezydenta USA jakie miałam okazję przeczytać, jest cytat z artykułu Anne Applebaum dla „The Atlantic”:

„Donald Trump nie myśli strategicznie. Nie myśli też historycznie, geograficznie ani nawet racjonalnie. Nie łączy działań, które podejmuje jednego dnia, z wydarzeniami, które następują tygodnie później. Nie zastanawia się nad tym, jak jego zachowanie w jednym miejscu wpłynie na zachowanie innych ludzi w innych miejscach.

Nie bierze pod uwagę szerszych konsekwencji swoich decyzji. Nie bierze odpowiedzialności, gdy te decyzje okazują się błędne. Zamiast tego działa pod wpływem impulsu i chwilowych zachcianek, a kiedy zmienia zdanie — kiedy pojawiają się nowe impulsy i nowe zachcianki — po prostu zaprzecza temu, co wcześniej powiedział lub zrobił.”

Mamy prawo być źli. Wszyscy, od lewa do prawa. Nie tylko za to, że płacimy już blisko 10 zł za litr benzyny. Tutaj chodzi o coś głębszego. Jako entuzjastce tego niezwykle złożonego kraju, jest mi najzwyczajniej w świecie przykro. Żal mi przede wszystkim obywateli tego państwa, którzy żyją w codziennym stresie, niepewności, są nękani przemocą i biedą. Żal mi niszczenia wartości demokratycznych, które ten kraj ucieleśniał. Ubijania w zarodku tej fantastycznej różnorodności, która tak kusiła. Czuję teraz niechęć do miejsca, które niegdyś było dla mnie tak fascynujące i ciekawe. Miejsca, które pragnęłam dalej eksplorować i poznawać.

Ciężko jest odwracać oczy i zatykać uszy, gdy ze światowych mediów każdego dnia płyną strumienie negatywnych informacji na temat kolejnych decyzji zapadających na najwyższych szczeblach władzy. Władzy okrutnej i autorytarnej. Władzy, która pogardza swoimi obywatelami i segreguje ich na lepszych i gorszych.

Tutaj już nawet nie chodzi o to, że nie ziścił się sprzedawany od XX wieku American Dream. Dostajemy teraz American Horror Story w wersji deluxe. Wszystko na naszych oczach, live TV.

God Bless Amerykanie, powodzenia w odbudowie państwa!

[PL]

Linked-fuckin’-In

Zabawny to twór. Z założenia był on bardzo dobrym pomysłem. Taki trochę Facebook dla ludzi aktywnych zawodowo i poszukujących pracy. Miejsce, w którym możesz pochwalić się przed światem, a przede wszystkim, potencjalnym pracodawcą / rekruterem swoimi osiągnięciami naukowymi i zawodowymi. Stempel jakości i wiarygodności dla Twojej sylwetki prezentowanej na rynku pracy.

Jednak coś po drodze poszło mocno nie tak…

To miejsce zamieniło się w istny koszmar i już spieszę z tłumaczeniem o co mi chodzi i dlaczego uważam, że jest to 7 krąg piekła.

To jest jedyne miejsce w internecie, gdzie użytkownicy są jednocześnie ekspertami, liderami, wizjonerami i pokornymi uczniami życia, a jedyne, czego tak naprawdę się uczą, to jak brzmieć mądrze w trzech akapitach napisanych przez narzędzia AI. Ludzie są tam często nachalni i ekstremalnie nadgorliwi w swojej aktywności. Można odnieść wrażenie, że chyba nikt nie chce słuchać ich w domu, więc uzewnętrzniają się na tym portalu.

Nienawidzę tej sztuczności.

Tego korporacyjnego teatru, w którym każdy „z dumą ogłasza”, „z ogromną wdzięcznością informuje” i „z ekscytacją dzieli się”.  Nikt niczego nie mówi normalnie. Nikt nie pisze, prosto z mostu byku: „Zmieniłem pracę, bo poprzednia była chujowa i szef mnie mobbingował”.

Nie.

„Po niezwykle inspirującej podróży zdecydowałem się na nowy rozdział zawodowy”.

Dokładnie, tak było…

Nienawidzę tej fałszywości.

Ludzie, którzy w świecie rzeczywistym mają wielki problem z byciem przyzwoitymi, moralnie postępującymi ludźmi (w skrócie: mendy), na LinkedInie piszą posty o empatii, przywództwie i autentyczności. Chce mi się śmiać i płakać kiedy to widzę.

Nienawidzę tej aury ✨sukcesu✨

Każdy coś wygrał, buduje, skaluje. Każdy jest w procesie. Każdy coś OSIĄGNĄŁ. Bardzo to ciekawe - ostatni raz gdy Cię widziałam mordeczko, to nie byłeś zadowolony ze swojego życia - ani prywatnie, ani zawodowo nie szło. A na LinkedInie idzie Ci tak, że aż wióry lecą, mhmmm!

Nienawidzę tego, że widać kto oglądał profil.

To jest funkcja stworzona wyłącznie po to, żeby człowiek poczuł się jakby go stalkowano. To daje vibe naszej klasy z 2010 roku i jest niefajne. Rzadko kiedy nawiedza Cię ktoś sensowny, często za to możesz być celem wszelkiej maści akwizytorów, którzy przez LinkedIn próbują Tobie zaoferować swoje usługi.

Nienawidzę zagęszczenia pseudo-specjalistów.

Najwięcej do powiedzenia mają tam ludzie, którzy zaledwie liznęli dany temat, a dziś uczą innych w swoich przydługich postach np. skutecznych strategii biznesowych B2C (drobni sprzedawcy) albo rozpisują się o wyższości kawy speciality, gdy pierwszą jej czarkę wypili zaledwie 2 tygodnie wcześniej i w głowie pomyśleli sobie: „Ale kwaśne gówno”.

Przepraszam, ale czy ktoś weryfikuje tam cokolwiek? Wiedzę i kompetencje tych osób do wypowiadania się na dane tematy? Merytorykę wpisów? Wielokrotnie widziałam posty, które były stekiem bzdur, ale zawsze coś mnie powstrzymywało przed tym, aby moje kciuki przypadkiem nie opadły ciężko na klawiaturę telefonu. Włożenie kija w mrowisko mogłoby zaowocować bezsensowną polemiką z jakimś typem, którego nawet za dobrze nie znam, czytaj: stratą czasu. Bo z takich internetowych kłótni zazwyczaj niewiele wynika.

I ostatnie już - najbardziej nienawidzę wpisów pisanych przez sztuczną inteligencję, nie człowieka.

Bo wszyscy piszą tam prawie tak samo. Gdzie różnorodność? Nie, nie bardzo interesują mnie Twoje „3 lekcje, które wyniosłem z mojej poprzedniej pracy”, czy Twoje „szczere” odczucia i wrażenia z jakichś irrelewantnych Targów e-commerce w Rzeszowie. Niewielu jest tam ludzi, którzy są autorytetami lub ekspertami w danej materii, a do tego mają lekkie i przyjemne pióro. Mogę wymienić ich na palcach jednej ręki.

Wracając do gatunków treści, które można tam znaleźć. Najbardziej bawią mnie na tym portalu posty, w których przeplatane są jakieś prywatne kawałki z życia z odniesieniem do tego, jaką *to coś* zrobiło różnicę w biznesie. Zazwyczaj łatwo można wyczuć, że jest to treść spreparowana przez SI, bo myślę, że nawet dobry poeta często nie wymyśliłby niektórych kwiatków.

Brakuje na LinkedInie humoru, autentyczności. Mało jest człowieka w człowieku. Włóż trochę serca w to co tam zamieszczasz, bo tego bełkotu w 7/10 przypadków nie da się czytać! To jest zazwyczaj masło maślane, pozbawione głębszego sensu.

LinkedIn to miejsce, w którym ludzie chcą wyglądać na wyjątkowych, ale niestety kończą wyglądając identycznie i idiotycznie. Copy-paste, papka dla tłumu, niewiele lub zero wartości. Popisówka przed kolegami z korpo. Flexowanie się przed ludźmi których nawet kurwa nie lubisz.

I chyba właśnie dlatego tak mnie to męczy.

Dzisiaj „z dumą ogłaszam, że…” pozostanę pasywnym uczestnikiem LinkedIn, a wkrótce usunę swój profil. Potrzebne mi to jak żabie rower.

LinkedIn nie wniósł on nic do mojego życia. Ok, prawie nic. W głównej mierze - krindż i ciarki żenady.

Uściski,

Magdalena

[ENG]

Linked-fuckin’-In

Funny platform, really.

In theory, it was a great idea. Sort of a Facebook for people with careers, ambitions, and job searches. A place where you could show the world, and more importantly potential employers and recruiters, what you’ve achieved. A digital stamp of credibility. A polished version of yourself for the job market.

Somewhere along the way, though, something went very wrong.

The place turned into an actual nightmare, and I will gladly explain why I consider it the seventh circle of hell.

It is the only place on the internet where everyone is simultaneously an expert, a leader, a visionary, and a humble student of life, while the only thing they are really learning is how to sound smart in three paragraphs written by AI tools. People there are weirdly intense. Overactive. Overeager. Sometimes it feels like nobody wants to listen to them at home, so they unload all their thoughts on LinkedIn.

I hate the artificiality.

That corporate theater where everyone is “proud to announce,” “deeply grateful to share,” or “excited to reveal.”

Nobody talks like a normal human being.

Nobody writes, straight up: I changed jobs because the last one sucked and my boss was toxic.

No.

“After an incredibly inspiring journey, I decided to pursue a new professional chapter.”

Sure you did.

I hate the fake morality.

People who in real life struggle to be decent human beings suddenly write posts about empathy, leadership, and authenticity. I honestly don’t know whether to laugh or cry when I see that.

I hate the aura of ✨success✨

Everyone won something. Everyone is building something. Everyone is scaling. Everyone is in a process. Everyone achieved something.  Interesting, because the last time I saw you in real life, you weren’t exactly thriving. Life wasn’t going great, personally or professionally. But on LinkedIn you are crushing it. Absolutely unstoppable. Sure.

I hate that you can see who viewed your profile.

That feature exists only to make people feel like they are being stalked. It gives strong 2010 social network vibes, and not in a good way. Most of the time it is not even anyone interesting. Usually it is some random sales guy trying to sell you a service you never asked for.

I hate the density of pseudo-experts.

The loudest voices are often people who barely touched a subject but now teach others in long posts about business strategy, marketing, leadership, or whatever topic they discovered two weeks ago. I have seen people write about specialty coffee superiority after their first cup, probably thinking, “wow, this tastes like sour garbage,” and now suddenly they are educators.

Seriously, does anyone verify anything there?

Knowledge, competence, experience?

I have seen posts that were complete nonsense, and many times I almost replied, but something always stopped me. Getting into an argument with some guy I barely know is usually just a waste of time. Internet debates rarely lead to anything useful.

And the thing I hate the most.

Posts written by AI instead of humans.

Everyone sounds the same. Where is the variety? No, I am not interested in your “three lessons I learned from my previous role,” or your deeply reflective thoughts after attending some irrelevant e-commerce expo in the middle of nowhere. Very few people there are actual experts who also know how to write well. I can count them on one hand.

One of my favorite genres on LinkedIn is the post where someone mixes a random personal story with a business lesson that supposedly changed everything. You can usually tell AI wrote it, because even a good poet would struggle to come up with lines like that.

LinkedIn is missing humor.  It is missing honesty. It is missing actual humans.

Put some heart into what you post, because most of the time this stuff is unreadable. Zero substance.

LinkedIn is a place where people try to look unique, but end up looking exactly the same. Copy paste content. Corporate mush. No value. Performance for coworkers. Flexing in front of people you do not even like.

And I think that is exactly why it exhausts me.

Today I am proud to announce that I will remain a passive LinkedIn user, and soon I will probably delete my profile.

I need it about as much as a frog needs a bicycle (fantastic Polish saying btw).

LinkedIn brought almost nothing into my life.

Well, almost nothing.

Mostly cringe. And second-hand embarrassment.

xoxo,

Magdalena

Nie znam ani jednej osoby, która nie chciałaby mieć przyjaciół. Każdy z nas, nawet jeśli nie mówi tego wprost, szuka relacji, w których może czuć się bezpiecznie i swobodnie. Najczęściej nie chodzi nawet o jedną osobę, ale o kilka, bo każdy przyjaciel wnosi coś innego do naszego życia i w inny sposób daje poczucie oparcia.

Czym zatem jest przyjaźń? Z definicji Wielkiego słownika języka polskiego to:

„więź między jakimiś osobami lub grupami osób oparta na życzliwości, szczerości, sympatii, zaufaniu i wzajemnej pomocy”.

Podoba mi się ta definicja. Jest krótka, konkretna i daje punkt odniesienia. A jednocześnie odnoszę wrażenie, że w dzisiejszym świecie przyjaźń coraz częściej wymyka się prostym definicjom. Relacji jest dużo, kontaktów jeszcze więcej, ale o prawdziwą, głęboką nić porozumienia bywa zaskakująco trudno.

Mam też poczucie, że człowiek rzadko chce mieć tylko jednego przyjaciela. Czasem mówi się, że wystarczy jeden, ale „porządny”. Tyle że życie jest zbyt nieprzewidywalne. Ludzie się zmieniają, odchodzą, nasze drogi się rozchodzą. Dlatego naturalnie tworzymy wokół siebie więcej niż jedną bliską relację. To daje poczucie stabilności i bezpieczeństwa.

Z tego właśnie powodu często zbijamy się w grupy. Paczki, ekipy, środowiska - nazwij to jak chcesz. Zazwyczaj są to ludzie, którzy myślą podobnie, mają zbliżone wartości, podobny sposób wyrażania siebie. W takiej grupie łatwo o poczucie przynależności. Możemy wzajemnie potwierdzać swoje przekonania, potrzeby i emocje. Czujemy, że jesteśmy częścią czegoś większego niż my sami.

To uczucie przynależności do grupy bywa bardzo przyjemne. Ciepłe, kojące, dające spokój.

Ale nie zawsze jest tak kolorowo.

Grupa to nie tylko wsparcie i dobre emocje. To także wyzwania. Rozproszenie  odpowiedzialności, niejasne źródła napięć, ciche konflikty, których nikt nie nazywa wprost, konfabulacje. Z zewnątrz wszystko może wyglądać idealnie, a wewnątrz mogą toczyć się małe gry, rywalizacje albo od dłuższego czasu niewypowiedziane pretensje.

Byłam w kilku takich relacjach i wiem, że zostawiają one w człowieku ślad . Być może właśnie dlatego zamiast zrobić dla siebie coś miłego, piszę esej o para-przyjaźniach. Choć muszę zaznaczyć, że w głębi serca jestem idealistką i moim życiowym celem jest poszukiwanie i utrzymywanie PRAWDZIWEJ przyjaźni. Pragnę jednak podzielić się z Wami tym, czego nauczyłam się na własnych doświadczeniach. Tych dobrych i złych.

Kiedy wchodzimy do nowej grupy albo budujemy nową relację, zwykle towarzyszy temu ekscytacja i ulga jednocześnie. Czujemy, że trafiliśmy w dobre miejsce,  zostaliśmy przyjęci, zauważeni, zaakceptowani. To daje ogromne poczucie spokoju - nie tylko w relacji z innymi, ale też w  osobistej relacji z samym sobą.

I właśnie w tym miejscu bardzo często, zupełnie znienacka, podstępnie, pojawia się ona - warunkowość.

Zaczynamy czuć, że żeby przynależeć, trzeba się dopasować. Żeby zostać w relacji, trzeba spełniać pewne oczekiwania. Że akceptacja nie zawsze jest bezwarunkowa. Muszę działać, by być zauważonym, lubianym, szanowanym.

Dla mnie warunkowość w przyjaźni to taka sytuacja, w której nie jesteśmy przyjmowani takimi, jakimi naprawdę jesteśmy. Kiedy nasz sposób myślenia, reagowania albo stawiania granic przestaje być wygodny dla drugiej strony. Kiedy czujemy, że żeby utrzymać relację, musimy trochę siebie schować, a tę drugą stronę wypchnąć na piedestał. Perfect imbalance.

Oczywiście każda bliska relacja ma swoje zasady. Przyjaźń nie polega na tym, że wszystko wolno. Zdrowa więź zawsze opiera się na granicach - moich i drugiej osoby. Bliskość nie oznacza, że możemy robić sobie wszystko i że wszystko zostanie przyjęte bez konsekwencji.

Podstawą jest obustronny SZACUNEK. Jeśli go nie ma, trudno mówić o przyjaźni.

W definicji WSJP pojawia się też wzajemna pomoc i życzliwość. I właśnie tutaj bardzo łatwo przekroczyć cienką granicę między życzliwością a poczuciem obowiązku.

Bo przecież przyjaciel pomaga.

Przyjaciel jest dostępny.

Przyjaciel - można na nim polegać.

Tylko czy zawsze?

Czy zawsze mamy przestrzeń, żeby dawać?

Czy zawsze robimy coś z potrzeby serca, a nie ze strachu, że jeśli odmówimy, coś w relacji pęknie?

To moment, w którym warto zatrzymać się i zadać sobie kilka prostych pytań:

Czy mogę powiedzieć „nie” bez poczucia winy?

Czy moje granice są respektowane?

Czy pomoc działa w obie strony, czy tylko w jedną?

Czy w pełni mogę być sobą, czy raczej staram się dopasować do oczekiwań?

Jeśli na któreś z tych pytań odpowiedź brzmi „nie”, możliwe, że w Waszej relacji/grupie pojawiła się warunkowość.

Mam wrażenie, że jako społeczeństwo coraz częściej wchodzimy w relacje trochę jak w wymianę. FRIENDSHIP SWAP.

Coś za coś.

Przysługa za przysługę.

Uwaga za uwagę.

Like za like.

Follow za follow.

I to nie zawsze dzieje się świadomie. Czasem po prostu boimy się stracić ludzi, więc dajemy więcej, niż naprawdę chcemy i możemy dać.

Gdybym miała powiedzieć, czym dla mnie jest przyjaźń, to myślę, że jest uczuciem, które daje lekkość. Jak motyl. Takim, które dodaje siły zamiast ją zabierać. Które uskrzydla, a nie ciąży jak kula u nogi. To relacja, w której obie strony życzą sobie dobrze i dbają o siebie w zdrowy, zrównoważony sposób. Bez przymusu, ciągłego wystawiania rachunków i sprawdzania, kto zrobił więcej.

Spokojna. Szczera. Czysta.

I jeśli czujesz, że w relacji z kimś coraz częściej pojawia się dziwnego pochodzenia ciężar, napięcie albo poczucie obowiązku, warto się na chwilę zatrzymać i sobie to obejrzeć.

Bo możliwe, że to już nie jest przyjaźń.

Możliwe, że to jakiś dziwaczny układ.

Para-przyjaźń.

A czasem po prostu transakcja.

Uściski,

Magda

[ENG]

I don’t know a single person who doesn’t want to have friends.

Even if we don’t say it out loud, we all look for relationships where we feel safe, understood, and accepted. Usually not just one friend, but a few. Different people give us different kinds of support, and having more than one close connection makes life feel more stable.

The Polish dictionary defines friendship as a bond based on kindness, honesty, trust, and mutual help.

I like this definition because it’s simple. But at the same time, real life feels more complicated. We have more contacts than ever, yet truly deep friendships sometimes feel harder to find.

Most of us naturally build groups. A circle, a crew, a community. People who think in similar ways, share similar values, speak the same emotional language. Being part of a group feels good. It gives us belonging, and belonging gives us safety.

But safety inside a group can slowly turn into something else.

Groups come with pressure. Unspoken rules. Hidden tensions. Sometimes everything looks perfect from the outside, while inside people compete, compare, or stay silent just to keep the peace. I’ve been in situations like that, and they leave marks. Maybe that’s why I’m writing this.

When we enter a new friendship or a new circle, there’s excitement. Relief. The feeling that we finally found our people. And right there, without noticing, something else can appear.

Conditions.

We start feeling that to belong, we need to fit in.

To stay close, we need to act a certain way.

That acceptance depends on how easy we are for others.

For me, conditional friendship is when you are not fully accepted as you are. When your boundaries feel inconvenient. When you start adjusting yourself just to keep the relationship.

Of course friendship has limits. Healthy relationships always do. Respect matters. Boundaries matter. Being close to someone does not mean everything is allowed.

The tricky part is help and loyalty.

We believe a real friend should always be there. Always say yes. Always show up.

But should they?

Can you say no without guilt?

Are your needs taken seriously too?

Is the effort mutual, or mostly one sided?

Can you be yourself, or do you feel like you have to perform to stay included?

If the answer feels uncomfortable, the relationship may not be as unconditional as it seems.

I think a lot of our connections today become transactional without us noticing.

Favor for favor.

Attention for attention.

Support for support.

Like for like.

Follow for follow.

Sometimes we give more than we want to give, just because we’re afraid of losing people.

To me, real friendship feels light.

It gives energy instead of draining it.

It makes you feel stronger, not smaller.

It’s a relationship where both people wish each other well, without counting, without pressure, without keeping score.

And if you feel constant weight in a friendship, it may be worth asking yourself a simple question.

Is this really friendship,

or just an agreement we are both afraid to break.

xoxo,

Magda

[PL]

11 marca kończę 30 lat. Oto lista 30 rzeczy, wraz z krótkim wyjaśnieniem, które chciałabym, aby ktoś powiedział mi przed trzydziestką. Aby żyło się lepiej.

Piszę to w formie listy, ale przede wszystkim jako przypomnienie dla samej siebie z przyszłości. Mam nadzieję, że za kilka lat przeczytam ją z przyjemnością i tym uroczym, lekko nostalgicznym ukłuciem gdzieś w klatce piersiowej.

Okayyy let’s goooo!

1. Nigdy nie zadowolisz wszystkich

Słuchaj Myszko, zawsze komuś będzie źle. Zawsze ktoś będzie miał swoją opinię na temat tego co powinnaś, jak powinnaś, gdzie, kiedy i z kim. Najważniejsze to uwolnić się od ciężaru oczekiwań innych ludzi i ich projekcji. Twoje życie jest Twoje, a ich należy do nich. Period. Niby to proste, ale wiedz, że najprostsze rzeczy są czasami najtrudniejsze do zrozumienia.

2. Słuchaj swojego serca, ono nigdy Cię nie oszuka

Czasem myślę, że moje serce powinno dostać nagrodę Grammy w kategorii album roku za to, że zagrało najczystszą, najpiękniejszą muzykę. O rety, gdybym słuchała go częściej i uważniej, to prawdopodbnie uniknęłabym wielu niepotrzebnych kłopotów w moim życiu. Anglosasi mówią o tak zwanym „gut feeling”, czyli o słuchaniu odczuć płynących z trzewi. Dla nas to „słuchanie głosu serca” i znacznie bardziej podoba mi się to nasze określenie, które niejako odnosi się do wrażliwości na prawdę i dostrzegania ZNAKÓW, które często nas ratują.

3. Starzenie się to przywilej

Kiedyś myślałam naiwnie, że zawsze będę młoda. Kultura zakorzeniła we mnie głębokie przekonanie, że młodość jest wartością nadrzędną, nie ma niczego lepszego od niej. Młodość = atrakcyjność. Dzisiaj już wiem, że to nie jest prawda. Młodość przeminie, uroda przeminie, odejdą kolejni ludzie, przybędą nowi. A ja będę coraz starsza, mądrzejsza, bardziej doświadczona i rozważna. Będę oparciem dla mojego dziecka, bezpieczną przystanią dla mojego męża, rodziny i przyjaciół. Stabilizacja będzie dodawała mi sił. Myśl o tym, że będę miała możliwość oglądać świat tymi samymi, ale jednak bardziej doświadczonymi oczami jest dla mnie piękna. To jest prawdziwy przywilej, a nie powód do smutku.

4. Czasami nigdy nie poznasz odpowiedzi na nurtujące pytania

To jest tak: pewne historie kończą się bez domknięcia. Bez zakończenia, bez morału. Wydarzenia życiowe, relacje, jakieś zbiegi okoliczności - to wszystko rodzi przeróżne pytania w naszej głowie. Przynajmniej w mojej. Były w moim życiu momenty, gdzie desperacko szukałam odpowiedzi na niezwykle trudne pytania, które postawił przede mną los. Pytania z gatunku: „Dlaczego to się stało?”, „Dlaczego mnie to spotkało?”. Czy na każde z nich jest gotowa odpowiedź? Niestety, już wiem na pewno, że nie. Nie do końca wiem z czego to wynika, ale już nie obrażam się na to, że nie mam na nie odpowiedzi. Dużą krzywdą wyrządzaną samej sobie było fiksowanie się na tej pustce, braku odpowiedzi. Dzisiaj akceptuję, że po prostu czegoś nie wiem i się nie dowiem. Idę sobie dalej przez życie, bez poczucia krzywdy i niesprawiedliwości.

5. NIE znaczy NIE

Tu chyba nie ma za wiele do wyjaśnienia. Po prostu. A jeśli tego nie rozumiesz, to nie mamy o czym gadać, nara.

6. Wiele z Twoich relacji nie przetrwa próby czasu

Przykre, ale prawdziwe. Nie zliczę tych wszystkich wylanych łez za byłymi partnerami, czy przyjaciółkami. Za ludźmi, którzy byli kiedyś najważniejsi i z jakiegoś powodu odeszli z mojego życia. Nie żywię do nich urazy. Dziś odczuwam wielką ulgę, bo wiem, że byliśmy dla siebie życiowa lekcją, która na sam koniec dodała nam mądrości. Gdzieś po drodze zabrakło prawdy, cierpliwości, jakiejś międzyludzkiej kompatybilności, może odrobiny szczęścia. Myślę, że może to był zły czas i złe miejsce na rozwijanie pewnych relacji. Jedyne czego mi szkoda to czasu, który poświęciłam na ruminowanie o tym co być mogło, a czego faktycznie nie było. Za całą resztę dziękuję i jeśli ktoś z was, moich ex- czyta ten post, to serdecznie pozdrawiam!

7. Odpoczynek to nie jest nagroda. To jest podstawa.

Znakiem naszych chorych, ultra-kapitalistycznych czasów jest to, że odpoczynek stał się dla nas formą nagrody za to, że tak dobrze zapierdalamy. Wydajemy często-gęsto dużo pieniędzy na to, żeby wyjechać gdzieś na drugi koniec świata, zaszyć się tam na parę tygodni, miesięcy, „odciąć się” i odpocząć od tego wszystkiego. Optymalizujemy nasze rutyny za pomocą urządzeń, aplikacji, programów. Śledzimy każdy swój ruch, żeby odpoczynek był jeszcze bardziej efektywny, a nie, żeby po prostu BYŁ. Słuchaj, normalnym jest to, że czasem utniesz sobie nieplanowaną drzemkę w trakcie dnia. W porządku jest to, że wychodzisz na spacer do parku i nie bierzesz słuchawek i telefonu, bo nie chcesz słuchać nikogo. Bez poczucia winy za to, że pozwalasz sobie na relaks i bez kłębiących się głowie myśli o tym ile jeszcze masz do zrobienia. Uważam, że bez odpoczynku nie ma zdrowia i bardzo chciałabym za 50 lat poklepać siebie sama po ramieniu i powiedzieć: „dzięki Kochana, że tak ładnie  odpoczywałaś”.

8. Naucz się oszczędzać pieniądze

Pamiętacie ten tekst: „pieniądze nie rosną na drzewach”. No nie… i szkoda. W The Sims 3 było takie drzewko, które dostawało się za wykonywanie jakichś dodatkowych questów i  rosły na nim pieniądze, które nasz Sim później zrywał. Urocza dygresja, ale dążę do tego, że w realnym życiu tak nie jest. Jeśli jesteś niezależną, dorosłą osobą, która sama zarabia na siebie i zarządza swoim budżetem domowym, to musisz nauczyć się oszczędzać. Oszczędzanie to faktycznie pewien rygor, ale taki, który finalnie daje nam wolność. Życie jest bardzo nieprzewidywalne, czasy w których aktualnie żyjemy są dosyć niestabilne i w mojej opinii należy się samodzielnie na te wszystkie ewentualności ubezpieczyć. Regularne odkładanie pieniędzy i ulokowanie ich na jakiejś sensownej lokacie albo wykupienie obligacji skarbowych jest dobrym i bardzo dojrzałym ruchem. Zdecydowanie wychodzi się z tym na plus. Hmm, gdybym tylko zaczęła wcześniej…

9. Nie bój się prosić innych o pomoc

Tyle lat straciłam nie prosząc innych o pomoc. Wydawało mi się, że przecież jestem taka silna, a proszenie innych o przysługę jest oznaką słabości. Jaka ja byłam głupia… Dzisiaj, gdy mam w domu 2 miesięczne dziecko, w weekendy chodzę na uczelnię i próbuję ogarnąć swoje życie, absolutnie nie ma możliwości, aby nie prosić o pomoc. Wiem, że bez niej zginęłabym. Wcześniej często cierpiałam przez swoją upartość, dumę i nieśmiałość, które autentycznie hamowały mnie przed uzyskaniem wsparcia od innych ludzi, nawet najbliższych. Ile spraw ogarnęłabym szybciej, gdybym tylko poprosiła i na głos wypowiedziała te dwa magiczne słowa: „pomóż mi”.

10. Każdy ma swój życiowy timeline

Zacznę od tego, że uważam, że social media zrujnowały nas jako ludzkość na wiele sposobów. Jednym z nich jest to, że wypielęgnowały w nas nienaturalna potrzebę ciągłego porównywania się do innych ludzi. To, co widzimy w internecie jest jedynie skrawkiem ich życia, zazwyczaj tym najbardziej atrakcyjnym i tutaj właśnie pojawia się problem. Bo pojawia się w nas jakiś dziwny zgrzyt. Dlaczego nie mamy takiego życia jak oni? Co zrobiliśmy źle, że jesteśmy w tym punkcie, a nie dalej? Czy jesteśmy gorsi? Lol, nie! Po prostu każdy ma swój timeline. Każdy człowiek jest inny. To, że ktoś ma 30 lat nie oznacza, że musi mieć już ogarnięty dom, rodzinę i pracę. Albo, ma 20 lat i powinien podróżować i melanżować. To tak nie działa. Jesteś tu gdzie jesteś nie bez powodu. Zaakceptuj to i nie sugeruj się innymi. W Internecie wszyscy wyglądają jakby mieli obcykane życie od A do Z.

11. Ruch to zdrowie

Brak ruchu jeszcze nikomu nie pomógł. Człowiek został stworzony do tego, aby się ruszać. Chodzić, skakać, ćwiczyć, biegać. Oczywiście, są pewne sytuacje, czy niepełnosprawności, które uniemożliwiają to. Natomiast jeśli możesz, to rób to. Dla zdrowia fizycznego i psychicznego. Twoje ciało podziękuję Ci za to, zarówno w perspektywie bliższej, jak i długofalowej.

12. Zasada ograniczonego zaufania

„Nie ufaj każdemu, bo zmiecie Cię z planszy” - powinnam to sobie wytatuować na czole i czytać codziennie rano i wieczorem patrząc w lustro. Na mojej drodze życia spotkałam kilku ludzi, którzy okrutnie wykorzystali moje zaufanie. Straciłam przez nich zdrowie, pieniądze i święty spokój. Gdybym tylko mogła cofnąć czas i przejrzeć ich intencje… A nie, czekaj. Nie dało się tego zrobić. Mogłam jednak nie ufać im w pełni. Zaufanie się zdobywa, a nie rozdaje na otwartej dłoni niczym prezent.

13. Masz prawo zmieniać swoją opinię

Zdanie na dany temat nie jest na zawsze. Jeśli definiujesz mnie przez to, co powiedziałam 15 lat temu, to myślę, że: a) słabo się teraz znamy, b) nie bierzesz poprawki na to, że ludzie się zmieniają, c) zapominasz, że wiek 15 lat to jeszcze prawie dzieciństwo. Tak, może kiedyś wyraziłam się w jakiś niejasny, kontrowersyjny sposób lub powiedziałam coś głupiego, czego dzisiaj się wstydzę. Pewnie te kilkanaście lat temu myślałam to, co powiedziałam, albo byłam pod wpływem opinii innych, które wygłaszałam jako swoje. Dzisiaj jestem innym człowiekiem, zmienił się mój system wartości, rozwinęła się moja wrażliwość, a przede wszystkim nabyłam nową wiedzę i umiejętności. Czy to wszystko uprawnia mnie do zmiany opinii? Uważam, że tak. Często nasz mało trafny osąd bywa wynikiem jakiejś luki w wiedzy o stanie faktycznym. A czasem zachwytu nad tym, jak opinię na temat „X” wygłasza jakaś mocno opiniotwórcza osoba lub medium. Możesz zmieniać swoją opinię, nic się nie stanie, luz. Każdy ma prawo się zmieniać.

14. Pracuj nad asertywnością, tak jak pracujesz nad swoimi mięśniami

Około 10 lat temu moja ówczesna pracodawczyni, a dzisiaj serdeczna przyjaciółka Maria, powiedziała do mnie, że jestem mało asertywna. Wtedy poczułam, jakby zapadła się pode mną ziemia, bo przecież ja tak bardzo się staram i UMIEM mówić „nie”! Hahah. NIE. Nie potrafiłam być asertywna i godziłam się na tak wiele rzeczy, które powinnam totalnie olać. Tylko dlatego, że były dostępne opcje i bałam się ostracyzmu ze strony innych. Asertywność to jedna z dłuższych i bardziej skomplikowanych lekcji, którą każdego dnia próbuję odrobić. Porównałam to do ćwiczeń fizycznych, bo nie wystarczy, że raz na jakiś czas odpalisz się i czegoś odmówisz paru osobom. Żeby były efekty, musisz regularnie trenować tę trudną sztukę. Choć doskonale wiem, że to nie jest łatwe.

15. Spędzaj czas solo. Po prostu

Nie ma dnia w którym nie znalazłabym chociaż 5 minut dla samej siebie. To nawyk, który prawdopodobnie sprawił, że jeszcze nie oszalałam. Ważne jest, aby pozostawać w kontakcie ze samym sobą. Skąd inaczej będziesz wiedzieć co jest dla Ciebie ważne, czego tak naprawdę chcesz? Pozostań ze sobą w kontakcie, bestie.

16. Stawiając granice utracisz pewne znajomości i to jest spoko

Ludzie ranią. Koniec historii. Czy warto dawać każdemu kolejną szansę? Moim zdaniem nie. Uwaga, teraz zrobi się trochę poradnikowo. Gdy ktoś zrobić Tobie coś niefajnego, zwróć mu uwagę. To nie będzie miłe, ani przyjemne, ale oczyści atmosferę. Postaw jasną granicę i powiedz, czego sobie nie życzysz. Jeśli ta osoba nie zaakceptuje tego - pozwól jej zniknąć i pomachaj na pożegnanie. Gratulacje! Właśnie zakończyłeś znajomość, która i tak nie przetrwałaby próby czasu. Ciao.

17. Czytaj tyle, ile możesz

Co tu dużo pisać - czytaj, czytaj, czytaj. Rozwijaj się. Szukaj. Analizuj. Myśl. Nigdy na tym nie stracisz. Chyba, że czytasz jedynie Pudelka i siedzisz na dziwnych forach lub w sekcji komentarzy pod filmikami na Kanale Zero, to sorry. Z tego zbyt wiele nie wyciągniesz (chyba, że jadu).

18. Nikt nie przyjdzie Cię uratować, ale możesz zrobić to sama

Halooo! Czy jest tu jakiś ratownik!? Tak, to właśnie Ty! Słuchaj, mam 2 wiadomości. Dobrą i złą. Zacznę od złej: przeczytaj raz jeszcze punkt 18. Dobra: możesz pomóc sama sobie. Nie chodzi mi o to, że masz być sama ze wszystkim, praktykować samopomoc z książek typu poradniki psychologiczne. Istnieje coś takiego jak terapia, która jest super ważna, potrzebna i polecam ją każdemu. To, co jednak z niej wyniesiesz, musisz wdrożyć samodzielnie. Nikt nie przyjdzie i nie zrobi tego za Ciebie. A jeśli myślisz, że dobrym pomysłem jest wchodzenie w relację z kimś, kto miałby Ciebie magicznie „poskładać”x czy „uleczyć”, to może jednak wróć i przeczytaj to co napisałam 2 zdania wyżej.

19. Pozwól sobie na żałobę

Im dłużej będziesz żył, tym więcej osób pożegnasz. Ludzie będą odchodzili, umierali. Rodzina, przyjaciele, znajomi, współpracownicy. Po każdej z tych osób zostanie w Tobie jakaś mniejsza lub większa pustka. Daj sobie czas i przestrzeń na żałobę po każdej z tych osób. Otocz je myślami, emocjami, wspomnieniami. To pomaga pożegnać się z nimi. W szczególności z tymi, z którymi nie zdążyliśmy powiedzieć sobie „do widzenia”, a bardzo chcieliśmy. Pozwól sobie na żałobę po ludziach, po zwierzętach, krajowych i globalnych wydarzeniach, czy po tej pracy którą straciłaś albo egzaminie, który oblałaś. Masz do tego pełne prawo.

20. Nawadniaj się!

Co tu dużo pisać - pij wodę. Minimum 2 litry dziennie, a kiedy potrzebujesz jeszcze większego nawodnienia, dodaj elektrolity, ale te PRAWDZIWE (Orsalit - możecie mnie sponsorować), a nie jakieś tam musujące owocowe tabsy z marketu.

21. Ceń siebie znacznie wyżej

Twoja praca jest cenna. Twój czas jest cenny. Twoja energia jest cenna. Powtórz to za mną  3 razy. Nie zliczę tych wszystkich razy kiedy wykonywałam dla kogoś zlecenia po cenie znacznie niższej niż powinnam. Najczęściej proponowałam niższą cenę za moje usługi, ponieważ bałam się że jeśli zaproponuję więcej, to klient odrzuci moją propozycję i nie będę miała pracy. Dzisiaj wiem że to był błąd i nie zrobiłabym tego ponownie. Jeśli dla kogoś ostatecznym argumentem jest Twoja cena, a nie jakość usług/produktów które możesz dostarczyć tej osobie, to znak że nie nie powinnaś z nią robić biznesów. Szczególnie my kobiety mamy tendencję do zaniżania swojej wartości. Szkoda. Cały czas z tym walczę i mam nadzieję, że do czterdziestki ogarnę temat.

22. Zakochanie jest łatwe. Miłość to praca.

Gdy poznałam mojego męża to zakochałam się w nim. To było dziecinnie proste. Oboje byliśmy młodzi - ja byłam śliczna, on był czarujący, robił wspaniałą kawę i był moim lokalnym baristą, który opowiadał prześmieszne żarciki i w uroczy sposób opiekował się mną. Dzisiaj, prawie 10 lat później, jesteśmy młodymi rodzicami i małżeństwem, które bardzo się kocha, szanuje i uwielbia spędzać ze soba czas. Czy mieliśmy trudniejsze momenty? Jasne i wciąż mamy je często, szczególnie gdy pojawiło się w naszym życiu dziecko. Sztuką jednak jest rozwiązywanie tych problemów poprzez szczerą rozmowę i gaszenie pożarów na bieżąco, a nie uciekanie przed wyzwaniami które stawia przed nami długoterminowa relacja. Dziecinko, udawanie, że jakiś problem nie istnieje, to jak siedzenie na gałęzi którą sama sobie podcinasz - bez sensu. Praca nad związkiem jest trudna, ale bardzo satysfakcjonująca. A bez tej pracy? Możecie co najwyżej kolegować albo posmyrać się.

23. Skończ ze szpagatem między przeszłością i przyszłością - bądź tu i teraz

Kocham czas teraźniejszy. Bo dzieje się on dokładnie teraz. W chwili gdy piszę te słowa, on już staje się przeszłością. Magia. Co jednak sprawia, że jest nam tak trudno być obecnym tu i teraz? Wspaniale byłoby móc odzyskać te wszystkie chwile, kiedy zamiast być obecną, wykonywałam bardzo szeroki szpagat między przyszłością a przeszłością, zamartwiając się o to, na co już lub jeszcze nie mam wpływu. Piszę to jako takie ostrzeżenie dla przyszłej siebie, aby nie odpływać i starać się osadzić jak najmocniej w rzeczywistości. Po prostu być. Oddychać. Czuć.

24. Znajdź balans pomiędzy pokorą, a skromnością

Tutaj mam twardy orzech do zgryzienia. Bardzo często słyszałam od mojego taty o tym, abym miała w sobie więcej pokory. Nie zaprzeczam, to było bardzo ważne i dzisiaj jestem mu niezwykle wdzięczna za te mądre słowa, z jednym „ale”. Chyba za bardzo wzięłam je sobie do serca i przegięła w drugą stronę. Przez długi czas starałam się być bardziej skromna, szczególnie jeśli chodziło o umiejętności, pracę, wiedzę. Będąc zbyt skromną, przegapiłam wiele okazji które mogły być dla mnie cenne. Dzisiaj walczę z tym, bo wiem, że skromność to nie to samo co pokora. Pokora to dla mnie szacunek przed tym, czego nie wiem lub nie potrafię. A o skromności już nawet nie chce mi się pisać, bo za dużo było jej w moim życiu. Aktualnie mocno pracuję nad tym aby doceniać siebie, szczególnie w kontaktach biznesowych.

25. Dyscyplina daje wolność

Czy rutyna uwalnia? Z pozoru nie, bo przecież masz określony harmonogram na wykonywanie jakichś konkretnych czynności, w danej kolejności. Brzmi to mało fantazyjnie i gdzie tutaj widzisz wolność? „Buzię widzę w tym tęczu” - cytując pewnego klasyka youtubowego. Dyscyplina = robienie rzeczy, niższa prokrastynacja, ogarnianie. A to daje mi po prostu dużo więcej czasu wolnego na rzeczy, które autentycznie chcę robić.

26. Uważaj na fałszywych proroków

Żyjemy w świecie scamu. Nie mówię tutaj wyłącznie o oszustach, którzy próbowali wyłudzić od Ciebie Twoje dane do konta bankowego, Myszko. Mam na myśli tych, którzy rządzą opinią publiczną. Tych, którzy poprzez swój duży zasięg mają wpływ na to co i jak myślisz. Mówię tutaj o dziennikarzach, influencerach, vlogerach, przywódcach religijnych i politycznych. Słuchając ich, czasem bezwiednie podążasz za nimi i wszystko co mówią bierzesz za dobrą monetę. Kiedyś tam byłam i jeszcze czasami daję się nabierać na to, kierując się zasadą autorytetu. Niezależność myślenia to wielka wartość. Jeżeli jednak m ktoś jest liderem *czegokolwiek* i mówi Tobie, że podążanie za nim to oznaka, że myślisz w sposób niezależny i generalnie dzięki temu jesteś lepszy niż reszta społeczeństwa to gratuluję - wpadłeś w jego scam albo jesteś częścią sekty. Od czasu do czasu warto zrobić ewaluację tego, jakie treści konsumujesz, kogo obserwujesz. Masz unikatową szansę w porę uwolnić się od tych, którzy będą próbowali namieszać w Twojej głowie i później kapitalizować zyski.

27. Wybaczaj ludziom naprawdę jeśli jesteś na to gotowa

Wybaczenie jest trudne. Czy warto jest wybaczać każdemu? Nie i już wyżej wspomniałam o tym, że czasami to jest zły pomysł. Jeżeli jednak, jest w twoim życiu ktoś na kim bardzo Tobie zależy, ale z jakichś powodów wasze drogi się rozeszły i chcesz go znowu w swoim życiu, bo wiesz że ta osoba jest z gruntu dobra i wnosi dużą wartość do twojego życia - daj jej szansę. Pod warunkiem, że jesteś na to w pełni gotowa. Nie da się częściowo wybaczyć, coś  takiego nie istnieje. Albo wybaczasz w pełni, albo nie wybaczasz. Proste. W moim życiu są trzy bliskie mi osoby którym dałam ponownie szansę i nigdy tego nie pożałowałam, ale byłam na to gotowa, bo wiedziałam, że w moim sercu jest pełne wybaczenie. Osoby - ściskam Was!

28. Twoje życie może wyglądać zupełnie inaczej niż to sobie wyobrażałaś

Prosty przykład. Rok temu, gdy kończyłam 29 lat rozmawiałam z moim mężem o tym, że za rok obchodzę trzydzieste urodziny i w związku z tym mam pewne cele. Moim głównym celem było to, aby być fizycznie w formie życia. Życie jednak uwielbia pisać swoje własne scenariusze i w marcu niespodziewanie zaszłam w ciążę. Jak możecie się domyślić, nie jestem formie życia, a wręcz jestem od niej niesamowicie daleko. Czy to jedyna taka historia? Nie, taki historii w moim życiu jest bardzo wiele, w Twoim na pewno też. Czy jestem na to zła? Nie, zaakceptowałam to, że na wiele rzeczy w moim życiu nie mam wpływu, albo wpływam jedynie pośrednio. Czy kiedyś będę w formie życia? Niewykluczone, ale teraz skupiam się na tym, co dał mi los. A dostałam coś najpiękniejszego – moje cudowne dziecko i totalnie bezwarunkową miłość, która nas łączy.

29. Chroń swoją skórę!

SPF codziennie, a gdy sroga lampa - nakrycie głowy. Nie interesuje mnie, że Ci się nie chce/nie podoba. Chcesz zachować swój  baby face (and maybe body)? To jest jedyny sprawdzony sposób, aby nie być zmarszczoną, wysuszoną rodzynką w wieku 40 lat. Bo na to nie pomoże Ci nawet najlepszy botox, dzidzia.

30. Prawdziwym luksusem nie są pieniądze -  jest nim czas, wolność i wyregulowany system nerwowy

W dzisiejszych czasach podobno można kupić wszystko za pieniądze. Czyżby? Kto by pomyślał, że najcenniejszą walutą stanie się czas… Kiedyś oglądałam taki pojebany film z Justinem Timberlakiem i Amandą Seyfried „Wyścig z czasem”, z gatunku science fiction, którego nawet nie lubię, ale zainteresował mnie koncept zawarty w tymże filmie. Skrócony opis z filmwebu podsumowuje to najlepiej: „W społeczeństwie przyszłości walutą jest czas. Najbogatsi, czyli młodzi, zdrowi i piękni mogą żyć tysiące lat, podczas gdy biedota budzi się co rano, mając do dyspozycji kilkanaście godzin.”, „Świat w niedalekiej przyszłości: aby uniknąć przeludnienia, wprowadzono reglamentację czasu do przeżycia, który stał się najcenniejszym dobrem, jedyną powszechnie akceptowaną walutą wymienialną. Bogaci, których stać, by go kupować, mogą żyć wiecznie, biedni muszą wykazać się inwencją, by go zdobyć…”. Nie wiem czy reżyser tego filmu, który premierę miał w 2011 roku zdawał sobie sprawę z tego, że w 2026 roku poniekąd będziemy w takiej sytuacji, gdzie czas, a w szczególności czas wolny stanie się dobrem luksusowym. Bardzo chciałabym mieć go znacznie więcej, a do tego być spokojna. Tego sobie życzę na kolejną dekadę życia. I świata bez LinkedIna. 🙃

W ogóle moi mili, to pojebało te punktory w tekście i wszystko musiałam poprawić. Przepraszam moich subskrybentów, którzy dostali taką nieelegancką wersję na maila. Czasem nie mam na to wpływu. Już jest poprawione, więc git.

Mam nadzieję, że moje przemyślenia zainspirowały Ciebie choć trochę. Daj znać, czy znalazłeś/aś na tej liście coś dla siebie i czy może chcesz dodać coś wyjątkowego od siebie.

W trzecią dekadę życia wchodzę ze spokojnym sercem i nadzieją na to, że najlepsze jeszcze przede mną!

Ściskam,

Magda

______

[ENG]

On March 11, I turn 30.

Here’s a list of 30 things I wish someone had told me before I got here. Not because life would have been perfect but it might have been a little easier to understand.

I’m writing this mostly as a reminder to myself. I hope that a few years from now I’ll read it again and feel that sweet, slightly nostalgic ache somewhere in my chest.

Okay. Let’ssss gooo!

⸻

1. You will never make everyone happy

Someone will always have an opinion about what you should do, how you should live, where you should be, and who you should be with. Your job is to free yourself from the weight of other people’s expectations. Your life is yours. Theirs is theirs. Period.

2. Listen to your heart

If I had listened to mine more often, I probably would have avoided a lot of unnecessary trouble. Some people call it a “gut feeling.” I prefer to think of it as the heart quietly pointing you toward the truth.

3. Aging is a privilege

I used to believe youth was the ultimate value. Culture teaches us that. But youth passes. Beauty passes. People come and go.

What stays is experience, wisdom, and the quiet strength that grows with time.

4. Some questions will never get answers

Not every story ends with closure. Sometimes life just… moves on. Learning to live without answers is one of the hardest and most freeing lessons.

5. No means no

Truly. No explanation required.

6. Not every relationship is meant to last

Some people are chapters, not the whole book. They were lessons, not lifelong companions.

7. Rest is not a reward

In our hyper-productive world, we treat rest like a prize for working ourselves to exhaustion. It’s not. Rest is the foundation of a healthy life.

8. Learn how to save money

Financial discipline is freedom. Life is unpredictable. Give your future self some security.

9. Ask for help

For years I thought asking for help meant weakness. It doesn’t. It means you’re human.

10. Everyone has their own timeline

Social media makes us feel like we’re behind. We’re not. Life doesn’t follow a universal schedule.

11. Move your body

Humans were built to move. Walking, stretching, exercising - it’s medicine for both body and mind.

12. Trust carefully

Trust should be earned, not handed out like free candy.

13. You’re allowed to change your mind

You’re not the same person you were 10 or 15 years ago. Growth includes changing your views.

14. Treat assertiveness like a muscle

If you don’t practice it, it weakens. If you train it regularly, it becomes second nature.

15. Spend time alone

Even five quiet minutes a day can reconnect you with yourself.

16. Boundaries will cost you some relationships

That’s okay. The right people will respect them.

17. Read as much as you can

Books sharpen your mind in ways almost nothing else does.

18. No one is coming to rescue you

But the good news? You’re fully capable of rescuing yourself.

19. Allow yourself to grieve

For people, animals, lost opportunities, failed exams, or jobs that didn’t work out. Grief deserves space.

20. Drink water

Simple advice. Still underrated.

21. Value yourself more

Your time, work, and energy are valuable. Don’t discount them.

22. Falling in love is easy. Love itself is work

Almost ten years ago I fell in love with the man who is now my husband. Today we’re parents. Our life is different, sometimes chaotic, but built on effort, honesty, and choosing each other again and again.

23. Stay present

So much of life is wasted worrying about the future or replaying the past. The present moment is where life actually happens.

24. There’s a difference between humility and shrinking yourself

Humility means respecting what you don’t know. It doesn’t mean pretending you have nothing to offer.

25. Discipline creates freedom

Structure reduces chaos and gives you more time for what truly matters.

26. Be cautious of false prophets

Influencers, commentators, leaders many people profit from shaping how you think. Protect your independence of mind.

27. Forgive but only when you truly mean it

Partial forgiveness doesn’t exist. Either you let it go, or you don’t.

28. Life may look nothing like your plan

A year ago I imagined entering my thirties in the best physical shape of my life. Instead, I became pregnant and welcomed the most beautiful surprise imaginable: my child.

Life writes its own stories.

29. Wear sunscreen

SPF. Every day. Future you will be grateful.

30. Real luxury isn’t money

It’s time. Freedom. And a calm nervous system.

⸻

I hope at least one of these thoughts resonates with you.

If you have your own “lesson before 30,” I’d love to hear it.

As for me — I’m entering my thirties with a peaceful heart and the quiet belief that the best is still ahead.

See you in the next decade.

xoxo

Magda

[PL]

Wpadłam i ja sama. Na początku to było miło i fajnie.

Miałam kupować mniej, wydawać rozsądniej, a przede wszystkim oddychać lżej jako człowiek, który przecież „robi coś dla planety”, bo kupuje mniej w sieciówkach, a więcej z drugiego obiegu. Miałam sprzedawać rzeczy, których już nie noszę i jeszcze na tym dobrze zarabiać.

A potem przyszedł moment w którym zorientowałam się, że zamiast spać, to siedzę na Vinted o 23:35 i licytuję sweter, którego nie potrzebuję, bo przecież taki fajny jest i za 5 dyszek, to szkoda byłoby go nie wziąć.

Znane?

I to jest moment, w którym zaczyna się robić ciekawie…

Bo Vinted wcale nie jest takie niewinne jakby się wydawało.

Vinted jest bardzo sprytnie zaprojektowaną marketingową pułapką i w tym tekście opiszę pewne mechanizmy, które zidentyfikowałam i w które wpadamy absolutnie wszyscy - od lewa do prawa.

Tekst nie ma na celu zniechęcać Cię do Vinted. Chciałabym tylko, abyś po przeczytaniu tego tekstu spojrzał/a krytycznym okiem z większą świadomością na to, jak działasz na tej platformie.

Sama również uderzam się w pierś - jestem częścią większego problemu. Wierzę jednak,  pierwszym krokiem do poprawy jest świadomość w czym tkwię. W czym tkwimy wszyscy jako aktywni użytkownicy Vinted.

Pułapka nr 1: wydajesz więcej, niż myślisz

POV: Największy scam Vinted nie polega na tym, że coś jest drogie. Polega na tym, że wszystko jest tanie. A w zasadzie - wydaje się być tanie.

20 zł.

35 zł.

42 zł z wysyłką.

To są kwoty, których nie czujesz, gdy puszczasz kolejny przelew BLIKiem. To przecież mniej więcej tyle, ile wydajesz w sklepie typu Żabka idąc wieczorem po przekąski.

Nie ma momentu zatrzymania i refleksji: „Czy na pewno mnie na to stać? Czy tego potrzebuję?”. Za to w głowie pojawia się komunikat: „Dobra, luz, przecież to tylko 30 zł”. A potem robisz to x7 i jak mawia pewne staropolskie przysłowie: „grosz do grosza…”

…I nagle okazuje się, że miesięcznie wydajesz 400–600 zł na rzeczy, których w ogóle nie planowałaś kupić. Te małe kwoty za które nabywasz przedmioty niestety działają jak hamulec - one wręcz nakręcają Cię do dalszych działań w sferze zakupowej.

Niestety, jesteśmy regularnie pokonywani przez niepowstrzymany impuls i dopaminowy strzał. Strzał, wynikający z kupowania, które jest mega proste na tej platformie i pozornie bardzo tanie.

Vinted nie sprawia, że wydajesz mniej. Ta platforma sprawia, że wydajesz częściej. I w efekcie - często dużo więcej niż byś chciał/a.

Pułapka nr 2: kupujesz, „bo się opłaca”. Nie dlatego, że potrzebujesz

To jest subtelna, ale kluczowa zmiana w Twoim zachowaniu jako konsumenta. Nie pytasz już: „Czy ja tego potrzebuję?” Pytasz:

„Czy to dobra okazja?”

A to jest zupełnie inna gra, pełna pułapek niczym plansza w Counter Strike’u.

Bo „dobrą okazją” potrafi być absolutnie wszystko! Na przykład sukienka, której nie szukałaś. Buty w niewłaściwym rozmiarze, ale „może jednak będą pasować. Koszula kupiona na bliżej niesprecyzowane wyjście, bo może „kiedyś się przyda”.

To działa tak:

• Algorytm podsuwa „okazje”

• Ty spokojnie scrollujesz w zaciszu czarterach ścian

• Klikasz w dany *mega* przedmiot

• Decyzja zakupowa zapada znacznie szybciej, niż jesteś w stanie to logicznie przetworzyć w swojej głowie

• Kupujesz rzecz, która prawdopodbnie nigdy nie trafiłyby do Twojego koszyka w normalnym sklepie.

Nie dlatego, że jej potrzebujesz, tylko dlatego, że była OKAZYJNA.

Jakoś musimy racjonalizować swoje (nie do końca trafne) wybory, prawda?

Pułapka nr 3: czujesz, że z Vinted jesteś bardziej eco-friendly, więc kupujesz więcej

To jest chyba najbardziej perfidny element całej tej układanki i największa oręż marketingowa tego globalnego już brandu.

Kupujesz. Najpierw mało, potem coraz więcej i więcej i masz w głębi poczucie, że przecież robisz coś dobrego. W końcu to jest second-hand. Dajesz tym rzeczom drugie życie. Planeta oddycha dzięki Tobie!

Czyżby?

W praktyce jest jednak tak:

• każda rzecz to osobna paczka, czyli opakowania - generowanie zbędnych śmieci (chyba, że ktoś wyśle Ci to w wydrążonym arbuzie albo plastikowej butelce lol)

• każda paczka to transport firmy kurierskiej, który generuje ślad węglowy i tak… wiem, że wysyłasz te T-shirty za 5 zł do Estonii

• każde „bo tanio, bo okazja” to kolejny spontaniczny zakup, którego wcześnej nie było w Twoim planie

Efekt finalny jest taki, że kupujesz więcej, bo masz moralne usprawiedliwienie. To przecież nie jest ograniczenie konsumpcji. To jest jej wygodniejsza i moralnie pozornie „czystsza” wersja. Klasyczny greenwashing.

Vinted nie zmniejsza problemu nadmiaru rzeczy w Twojej szafie i na świecie. Vinted dzięki swojemu sprytnemu marketingowi sprawia, że z tym nadmiarem czujesz się trochę lepiej.

Darling, eco-friendly to były nasze babcie, które szyły i tworzyły coś z niczego. My jedynie aspirujemy.

Pułapka nr 4: oddajesz swój cenny czas algorytmowi

Wchodzisz dosłownie tylko na chwilę, sprawdzić jedną rzecz. Odpisać na wiadomość tej lasce, która chce kupić spodnie. Zobaczyć, czy ten ziomek zaakceptował Twoją propozycję ceny i w końcu kupił tę czapkę.

40 minut później nadal tam jesteś.

Bo ten feed jest nieskończony. W każdej chwili może się pojawić coś ekstra, ktoś właśnie *teraz* wrzucił perełkę. A jeszcze ta laska od spodni coś tam wciąż do Ciebie pisze.

Vinted nie jest zwykły marketplace. Platforma zakupowa typu Allegro, OLX czy eBay. Oni bazują na mechanice znanej z social mediów typu Facebook czy Instagram.

DING DONG! Powiadomienia push, na maila. Dopamina zalewa Twój mózg. Nagroda za „upolowanie okazji”. Przepyszny i atrakcyjny koktajl neuroprzekaźników dla naszego mózgu. Chcesz więcej? Proszę bardzo, będzie tego więcej.

Niestety…

Okazuje się, że spędzasz czas nie na tym, co szczerze chciałeś/aś porobić - na przykład na czytaniu ciekawej książki, czy na rozmowie z kimś bliskim. Tracisz go na tym, co podsuwa Ci algorytm Vinted.

Pułapka nr 5: Twój dom zamienia się w zasrany magazyn logistyczny

Mam wrażenie, że mało się o tym mówi, ale Vinted poza tym, że zabiera przestrzeń umysłową, to zabiera też sporo fizycznej przestrzeni.

Większy problem zaczyna robić się wtedy, gdy za mocno wkręcisz się w sprzedawanie, a na przykład jesteś osobą, która ma kłopoty z podejmowaniem decyzji. Widzę to w ten sposób…

Nagle w Twoim domu zaczynają wyrastać stosy ciuchów „do wystawienia”. Kartony „już wrzucone, ale jeszcze nie zeszły”. Przedmioty z labelem „trzymam na kiedyś, bo może wystawię”.

Spójrzmy prawdzie w oczy: ile z tego jesteś w stanie sprzedać? A ile nadaje się po prostu do wyrzucenia?

Nie pozbywasz się rzeczy, których dawno należałoby się pozbyć. Przenosisz je w stan zawieszenia. Twój dom przestaje być przyjazną i relaksującą przestrzenią, a zaczyna być zapleczem logistycznym dla operacji pod tytułem „Vinted”.

Twój dom staje się przechowalnią decyzji, których tak bardzo nie chcesz lub nie potrafisz podjąć.

Czasami tak sobie siadam i myślę: God Bless Marie Kondo. Jeśli jeszcze nie znasz tej Pani, polecam zapoznać się z jej książkami i metodami na zaprowadzenie porządku w swoim domu i życiu.

Pułapka nr 6: zaczynasz pracować za darmo

Wow, kręcisz biznes! Side Hustle, rozumiesz?

Robisz estetyczne zdjęcia, tworzysz skrupulatne opisy, mierzysz odległość od pachy do pachy w T-Shircie wystawionym za 4 złote. Grzecznie odpowiadasz na wszystkie wiadomości. Negocjujesz z użytkownikami. Ładnie pakujesz, a potem idziesz do paczkomatu lub Żabki, aby nadać package.

Spoko, ale znów robię tutaj pauzę i reality check.

Zazwyczaj to wszystko robisz dla przedmiotów, których kwoty nie przekraczają progu 50 zł za sztukę. I umówmy się - bez wykupienia opcji promowania szafy, sprzedaż nie jest jakaś wybitna.

To nie jest zwykłe sprzedawanie rzeczy, Myszko. To jest praca! Tak, praca, tylko taka, której nie liczysz jako pracy.

Obczaj to: gdyby ktoś zaproponował Ci 10 godzin roboty za 150 zł, to powiedziałabyś „nie” i kazała puknąć się w głowę.

Na Vinted robisz to bez mrugnięcia okiem.

O ile nie handlujesz jakimiś vintage perełkami za parę stów, które trafiają do sekcji „premium”, to prawdopobnie handlujesz ciuszkami za kilkadziesiąt złotych i spędzasz sporo godzin na wystawianiu ich. Czytaj: pracujesz i często nic nie zarabiasz.

Nie każda rzecz jest warta wystawienia, serio.

Czas to pieniądz. Amen.

Pułapka nr 7: ciężkie emocje, których nie potrzebujesz

Oj, przechodzimy do soczystej części, czyli relacje międzyludzkie na Vinted. Głęboko wierzę w to, że kiedyś na ten temat powstanie jakaś ciekawa praca licencjacka, a może nawet magisterska, bo temat jest niezwykle głęboki i obnaża dużo mechanizmów, szczególnie z zakresu psychologii społecznej i technik manipulacji.

„Czy zejdzie pani do 10 zł?”

„To ma wadę, żądam zwrotu!!!”

„Jak mi Pani nie wyśle tych wymiarów, to kupię u kogoś innego, do widzenia!”

„Dlaczego nie będzie zniżki? Inni sprzedają taniej.”

Chyba każdy użytkownik Vinted to przeżył i jest to dla mnie niesamowite, że nagle w jednej osobie stajesz się sprzedawcą, działem obsługi klienta i mediatorem w sporach „z dupy”.

Tkwisz w tym i często wchodzisz w interakcje z osobami, które szukają innych ludzi do emocjonalnego rozładowania się po całym dniu, pełnym napięć i stresu. Co więcej, mocno angażujesz się emocjonalnie w mikro-transakcje, zazwyczaj o wartości mniejszej niż obiad w pobliskiej knajpie.

To jest ogromna ilość Twojej cennej energii, którą oddajesz za grosze. Czy na pewno warto? Do przemyślenia.

Pułapka nr 8: złudzenie zarabiania

„Sprzedałam sukienkę za 50 zł”. Brzmi jak sukces i gratuluję, tylko, że… kupując ją w sklepie pół roku temu wydałaś 279 zł, a później poświęciłaś czas na zrobienie zdjęć i opisu, wykonanie pomiarów i w ostatecznym rozrachunku odzyskałaś tylko część poniesionych kosztów.

To nie jest zarabianie per se.

To jest minimalizowanie straty.

A mimo to czujesz, że jest super, bo masz pieniądze na coś nowego. I pyk, cały cykl zaczyna się od nowa.

Na końcu dnia, Vinted nie jest złem wcielonym całego naszego świata, ale nie jest też tym, czym chcielibyśmy, żeby było.

Nie jest rozwiązaniem nadmiernego konsumpcjonizmu, nie jest drogą do minimalizmu, nie jest też sposobem na oszczędzanie. Tam wszędzie czają się ukryte koszty - materialne i niematerialne.

Vinted jest pewnym systemem, który działa dokładnie tak, jak ma działać: zatrzymuje Cię jak najdłużej, skłania do jak największej liczby decyzji i sprawia, że czujesz się dobrze z wydawaniem pieniędzy.

I właśnie dlatego jest tak skuteczny. Bo w ogólnie nie wygląda jak problem.

Wygląda jak rozwiązanie Twoich problemów. A to tylko pozory.

Pozory mylą.

Przemyśl to.

Ściskam,

Magdalena

[ENG]

I fell for it too.

At first, it felt smart. Almost… virtuous.

I was going to buy less. Spend more consciously. Be that person who’s “doing something for the planet” by shopping second-hand instead of fast fashion. I’d sell what I no longer wear. Close the loop. Maybe even make some money.

And then one night, at 11:35 PM, I caught myself bidding on a sweater I didn’t need because it was cute and, well, it was only $12.

Sound familiar?

That’s when it gets interesting.

Because Vinted isn’t as innocent as it looks.

It’s a very well-designed marketing trap and most of us are walking straight into it.

This isn’t meant to make you quit Vinted.

Just… look at it more critically. With a bit more awareness.

I’m part of this too.

But awareness is where it starts.

Trap #1: You spend more than you think

The biggest trick isn’t that things are expensive.

It’s that everything feels cheap.

$5.

$9.

$12 with shipping.

Amounts so small you don’t even register them. There’s no pause, no “Do I really need this?” Just:

“It’s only $10.”

And then you do that seven times.

And suddenly you’ve spent $150–$200 on things you never planned to buy.

Vinted doesn’t make you spend less.

It makes you spend more often.

Trap #2: You buy because it’s a “good deal”

There’s a subtle shift in how you make decisions.

You stop asking: „Do I need this?”

You start asking: „Is this a good deal?”

And that’s a completely different game.

Because everything can be a “good deal”:

- a dress you weren’t looking for

- shoes in the wrong size (“maybe they’ll fit”)

- a shirt for some undefined future occasion

The algorithm shows.

You scroll.

You click.

You buy.

Not because you needed it.

Because it was a bargain.

Trap #3: You feel eco-friendly so you consume more

This one is the most deceptive.

You feel like you’re doing something good.

Second-hand. Circular economy. Less waste.

But in reality:

- every item is a separate shipment

- every shipment means packaging and transport

- every “it’s cheap” is another unplanned purchase

So you buy more because it feels justified.

This isn’t reducing consumption. It’s making it feel morally acceptable.

Vinted doesn’t solve overconsumption.

It just makes you feel better about it.

Trap #4: The algorithm owns your time

You open the app “just for a second.”

To check one thing. Reply to a message. See if someone accepted your offer.

Forty minutes later you’re still there. Scrolling.

Because maybe something new just dropped. Maybe there’s a “gem.” Maybe you’ll miss out. FOMO hits.

This isn’t just a marketplace.

It’s built like social media:

- endless feed

- notifications

- little dopamine hits when you “score” a deal

And suddenly you’re not spending time on what you actually wanted to do.

You’re spending it where the algorithm wants you to be.

Trap #5: Your home becomes a storage unit

This part doesn’t get talked about enough.

Piles of clothes “to list.” Boxes “already listed but not sold.” Items you keep “just in case you sell them.”

You’re not getting rid of things. You’re putting them on hold.

Your home slowly turns into a mini warehouse.

A storage space for decisions you don’t want to make.

Trap #6: You start working for free

You take photos. Write descriptions. Answer messages. Negotiate. Pack. Ship.

All for… $5, $10, $15.

Let’s be honest.

That’s not “just selling your stuff.” That’s work.

Work you don’t count as work.

If someone offered you 10 hours of work for $40, you’d laugh.

On Vinted - you do it without thinking.

Trap #7: Emotional cost you didn’t sign up for

“Can you do $3?”

“This has a flaw, I want a refund.”

“If you don’t answer, I’ll buy elsewhere.”

Suddenly you’re:

- a seller

- customer support

- a negotiator

All at once.

And you’re emotionally invested in transactions worth less than a lunch.

That’s a lot of your precious life energy for very little return.

Trap #8: The illusion of making money

“I sold a dress for $20.”

Sounds like a win.

But you bought it for $80. You spent time listing it. You recovered a fraction of the cost.

That’s not profit. That’s damage control.

And yet it feels like you’ve “earned” money so you go and spend it again.

And the cycle continues.

At the end of the day, Vinted isn’t evil.

But it’s not what we like to believe it is either.

It’s not a cure for overconsumption.

It’s not a path to minimalism.

It’s not even a reliable way to save money.

It’s a system designed to:

- keep you engaged

- push you to make decisions

- make spending feel good

And that’s exactly why it works. Because it doesn’t look like a problem.

It looks like a solution.

And that’s the most dangerous part. Think about it and let me know.

xoxo

Magdalena 

Świat oszalał na punkcie Bad Bunny, a Ty nie czaisz dlaczego? Spokojnie… Wszystko Ci wytłumaczę. Może też oszalejesz na jego punkcie. A uwierz mi - jest za kim!

Już od bardzo długiego czasu żaden artysta nie wzbudzał tak skrajnych, intensywnych emocji wśród ludzi na całym świecie, ze szczególnym wskazaniem na USA. Benito Antonio Martínez Ocasio to z całą pewnością nie jest neutralna postać. A ja bardzo lubię wyrazistych i utalentowanych ludzi.

Człowiek - to będzie słowo klucz do tej niezwykłej postaci i zjawiska jakim jest Bad Bunny. Przeczytaj uważnie, bo ta mania póki co nie wybiera się donikąd!

100% autentyczności

Drogie Myszki - era sztuczności dobiegła końca. Filtry wygładzające, opisy zdjęć i rolki bazujące na promptach wysyłanych do sztucznej inteligencji, uśmiech od ucha do ucha, kiedy w środku ryczysz jak bóbr - to wszystko można sobie wsadzić głęboko w dupę. Wszyscy są tym zmęczeni. Social media zniszczyły nas wszystkich w jakiś sposób, zmuszając do grania w przedziwną i bardzo męczącą grę. Próbujemy od tego uciec, ale trochę nie wiemy jak.

Komuś jednak się udało i jest to Bad Bunny. Jego Instagram świeci pustkami, pomimo milionów obserwujących.

Album „Debí tirar más fotos” wydany w ubiegłym roku, to pochwała prostego życia. Tytuł w tłumaczeniu oznacza: „Powinienem robić więcej zdjęć”. I nie chodzi tutaj o selfie, które potem wstawiasz do SM. Chodzi o łapanie chwili, ulotnych momentów i docenianie wspomnień. Uwiecznianie tego, co jest warte uwiecznienia.

Nawet okładka albumu, na którym znajdują się dwa plastikowe krzesła ogrodowe robi wrażenie i przywodzi na myśl wspomnienia, które są wspólne dla wielu kultur na świecie.

W warstwie muzycznej i lirycznej, album jest prawdziwym hołdem dla ojczyzny artysty - Puerto Rico. Uhonorowane zostało najwspanialszą mieszanką różnych stylów muzycznych - reaggeton, latin pop i tradycyjne dla PR - plena, jíbaro, salsa i bomba. Brzmienie jest radosne i głęboko osadzone w kulturze i tradycji wyspy.

Bez niewymuszonej autentyczności nie udałoby się stworzyć tak wybitnego albumu, który rezonuje z milionami na całym świecie. Gdy coś jest prawdziwe, to ludzie poczują to i będą podążali. Proste.

He is HOTTT (nastąpił tutaj glow up)

Ostatnie lata dla Benito są wyjątkowe - gość  przeszedł glow up, ktory powienien zostać przestudiowany. Wydaje mi się, że gdy ktoś jest sławny, to naturalną rzeczą jest ewolucja stylu, ale u Bad Bunny’ego stało się coś niebywałego. Less is more moi drodzy - nastąpił powrót do korzeni. To dało największy glow-up.

A kiedy na 100% upewniliśmy się już wszyscy, że jest hot? Gdy wiosną 2025 swoją premierę miała kampania z marką Calvin Klein.

Wysoki sądzie, nie mam nic więcej do dodania.

Latino to już nie cringe

Muzyka latino w ostatnich latach nie miała dobrej passy, umówmy się. Mentalnie zatrzymaliśmy się gdzieś na latach 90. / wczesnych 00’ gdy w radio leciała naprzemian J.LO i Ricky Martin. To był bardzo beztroski czas, trochę ikoniczny, trochę tandetny. A później przyszła wieloletnia posucha… Jednak od kilku lat następuje renesans muzyki i kultury latynoskiej.

Świat oszalał na punkcie gwiazd takich jak Bad Bunny, Rosalía, Ca7riel & Paco Amoroso, Nathy Peluso i wielu wielu innych. Uważam, że w największej mierze przyczynił się do tego właśnie Bad Bunny, który od lat wiernie trzyma się tego, że tworzy wyłącznie w języku hiszpańskim. Aby być sławnym, nie trzeba wcale śpiewać po angielsku. Aby być zrozumianym, w muzyce należy przekazać przede wszystkim emocje.

Latino to nie tylko muzyka która powinna kojarzyć się z imprezą. Tam jest też nostalgia, smutek, sentyment, czasem złość, podniecenie, samotność. Cały wachlarz emocji, których tak mocno szukamy i pragniemy.

Yo soy de P fuckin' R!

Tu będzie gęsto - będzie trochę polityki, historii i socjologii. Skup się, lub pomiń ten paragraf.

Co większość z nas wie o Puerto Rico, poza tym, że leży w Ameryce Środkowej i jest tam pięknie i rajsko? Niewiele.

Puerto Rico, a właściwie oficjalnie Wspólnota Portoryka, Wolne Stowarzyszone Państwo Portoryko- terytorium niezorganizowane inkorporowane Stanów Zjednoczonych o statusie „wspólnoty”. Co to oznacza w praktyce? Kraj znajduje się pod jurysdykcją USA, czyli ich prezydentem jest Donald Trump, a obywatele są oficjalnie Amerykanami i mogą (aktualnie wypada stwierdzić, że mogli) dowolnie osiedlać się na terenie USA. Mogą głosować w wyborach tak jak mieszkańcy kontynentalnych Stanów. Kraj posiada swojego lokalnego zarządcę, który odpowiada przed Kongresem i Senatem. Natomiast panuje tutaj duża autonomia wewnętrzna, szczególnie w zakresie budżetu i podatków, co rodzi pewien rozdźwięk wśród mieszkańców.

Część mieszkańców wyspy opowiada się za pełną autonomią i odłączeniem się od USA. Chcą niepodległości. Druga część mieszkańców nie wykazuje entuzjazmu w tej materii i uważa, że Portoryko powinno stać się 51. stanem USA. W ostatnich latach, tj. 2012 i 2020 roku odbyły się referenda w tej sprawie, jednak wzbudziły one kontrowersje z powodu wielu oddanych nieważnych głosów oraz niskiej frekwencji. W związku z tym, pomimo, że wyniki były na „tak”, to nie były one wiążące.

Nastroje niepodległościowe Portorykańczyków nasilają się w ostatnich latach. W szczególności po fatalnym w skutkach huraganie Maria, który nawiedził kraj w 2017 roku, wywołując ogromny kryzys humanitarny i trwałe przerwy w dostawach energii elektrycznej. Naruszona infrastruktura nie została naprawiona do dziś, pomimo obietnic z Waszyngtonu. Odniesienie do tego faktu można było zobaczyć podczas występu Bad Bunny w trakcie halftime show superbowl, gdy razem z  tancerzami wykonywał choreografię na słupach energetycznych, z których lecą iskry świadczące o awarii energetycznej.

Kolejny powód, dla którego mieszkańcy Portoryko czują dumę i odrębność od USA, to obelgi które „prawdziwi” Amerykanie kierują w ich stronę. Podczas wiecu wyborczego Donalda Trumpa odbywającego się w Madison Square Garden w Nowym Jorku, w październiku 2024 roku, prawicowy komik Tony Hinchcliffe nazwał Portoryko „pływającą wyspą śmieci”. Oczywiście, można uznać, że konwencja stand-upu rządzi się swoimi prawami i żarty są często na granicy, ale należy pamiętać, że słowa mają swoje konsekwencje. Konsekwencją było obrażenie dumy wielu mieszkańców wyspy i w efekcie otwarte poparcie Kamali Harris przez Bad Bunny’ego. Teraz chyba rozumiecie skąd niechęć Trumpa do jego osoby i próba obrzydzenia jego występu w przerwie Superbowl.

Benito z dumą mówi i śpiewa o tym skąd pochodzi, kim jest i dlaczego kocha swój kraj. Nie boi się tego co czuje i myśli. To rezonuje i jest dla wielu godne podziwu i naśladowania.

Głos pokolenia, za którym podążają inni

Podczas przemowy, w której Bad Bunny akceptował otrzymaną nagrodę Grammy, powiedział:

„Before I say thanks to God, I’m gonna say: ICE out. We’re not savages, we’re not animals, we’re not aliens. We are humans, and we are Americans. The hate gets more powerful with more hate. The only thing more powerful than hate is love”

„Zanim podziękuję Bogu, powiem: ICE out. Nie jesteśmy dzikusami, nie jesteśmy zwierzętami, nie jesteśmy obcymi. Jesteśmy ludźmi. I jesteśmy Amerykanami. Nienawiść rośnie od nienawiści. Jedyną rzeczą silniejszą od nienawiści jest miłość”

Nastąpiło bardzo rzadkie zjawisko w show-biznesie. Ktoś tak sławny, o tak znaczącej pozycji wypowiedział się na bardzo gorące tematy polityczne, nie bojąc się o swoją karierę, pozycję. Nie dzieje się to zbyt często i z pewnością jest godne odnotowania. W jednej wypowiedzi została zawarta esencja odczuć i opinii, które nosi w sobie tak wielu obywateli USA. Przede wszystkim przedstawiciele społeczności latynoskiej. Potępienie zbrodniczych i nielegalnych działań ICE, obrona własnej grupy oraz przekazanie budujących słów, które mają na celu ludzi jednoczyć, a nie dzielić. W kraju, który na dzień dzisiejszy jest pogrążony w  potężnym kryzysie społecznym, takie słowa dla wielu ludzi, którzy cierpią i martwią się o przyszłość, są niczym balsam na serce.

Występ Bad Bunny podczas tegorocznego Superbowl to nie był zwykły rozrywkowy przerywnik. To był manifest. Społeczny, polityczny, muzyczny. Fenomenalnie dopracowany w każdym detalu performance, który mógł zrozumieć każdy, nie znając nawet słowa w języku hiszpańskim. Bogaty w różne odniesienia, kody kulturowe zrozumiałe dla ludzi na całym świecie.

W pamięci szczególnie zapadł mi moment, w którym Bad Bunny budzi dziecko śpiące na złączonych krzesłach podczas wesela. Ten moment jest typowy nie tylko dla kultury latynoskiej, ale także bałkańskiej, czy wschodnioeuropejskiej. Takie wizualne odniesienia budują więź między performerem, a odbiorcą i wyrażają dużo więcej niż słowa. To są wspomnienia, które rezonują i uruchamiają w nas nostalgię i kaskadę odczuć/emocji. Jeśli Cię to porusza, to można uznać, że jesteś świadkiem sztuki i częścią czegoś większego.

Do tego na samym końcu nastąpił przemarsz z flagami, wymienienie wszystkich krajów kontynentu jakim jest Ameryka Północna i Południowa i przypomnienie światu, że Ameryka to nie tylko USA. To było coś wyjątkowego i ponownie, dającego nadzieję i ukojenie wielu ludziom, którzy mogą aktualnie czuć się zagrożeni, odtrąceni, gorsi przez retorykę, która panuje od ponad 2 lat w amerykańskiej przestrzeni publicznej, łamiącej wszelkie standardy oraz normy etyczne i obyczajowe.

Wszak na koniec dnia pamiętajmy o tym, że USA to kraj, który zbudowali imigranci z całego świata. To, co dzieje się dzisiaj, jest nie tylko groźne, ale zwyczajnie głupie. Zresztą… Czas pokaże i dzięki Ci losie za ludzi takich jak Benito, którzy nie boją się mówić głośno o tym, co boli i uwiera.

Chodzący sukces

Kochani, w jednym tygodniu otrzymać nagrodę Grammy za album roku 2025 jako pierwszy artysta nieanglojęzyczny i zrobić ikoniczny występ podczas halftime Superbowl, który na żywo obejrzy ponad 100 milionów ludzi, a kolejne setki zobaczą filmik na YouTube? Czy da się to przebić?

Nie sądzę!

Co można powiedzieć - gratulacje, Benito. Sukces, na który artysta ciężko zapracował i który zdobył, bo jak sam powiedział podczas swojego występu Halftime:

„Me llamo Benito Antonio Martínez Ocasio… y si estoy aquí hoy es porque nunca, nunca dejé de creer en mí. Tú también deberías creer en ti. Vales más de lo que piensas. Confía en mí.”

„Nazywam się Benito Antonio Martínez Ocasio… Ijeśli jestem tu dzisiaj, to dlatego, że nigdy, przenigdy nie przestałem wierzyć w siebie. Ty też powinieneś wierzyć w siebie. Jesteś więcej wart, niż myślisz. Zaufaj mi.”

Tymi pięknymi i motywującymi słowami wybitnego artysty i dobrego człowieka, którym jest Bad Bunny kończę niniejszy artykuł i życzę Tobie spokojnego tygodnia oraz dużo wiary w siebie!

P.S Mam nadzieję, że zrozumieliście, czemu świat oszalał na jego punkcie ♥️

P.S 2 Tak, jestem wielką fanką Bad Bunny

Z miłością,

Magdalena

[ENG]

The world has gone crazy for Bad Bunny and you still don’t get why? Don’t worry. I’ll walk you through it. You might end up falling for him too. And trust me. He is worth it.

It’s been a long time since any artist has sparked such intense, polarized emotions worldwide, especially in the United States. Benito Antonio Martínez Ocasio is anything but neutral. And personally, I have a soft spot for people who are bold and genuinely talented.

If there’s one word that defines Bad Bunny, it’s this: human. Read closely because this phenomenon isn’t going anywhere anytime soon.

100% authenticity

Let’s be honest - the era of artificial perfection is over.

Smoothing filters, caption formulas, AI-generated content, forced smiles when you’re falling apart inside. We’re all exhausted by it. Social media turned life into a performance, and most of us are tired of playing along, even if we don’t quite know how to stop.

Bad Bunny figured it out.

His Instagram is almost empty, despite millions of followers. No constant posting, no chasing attention. Just presence.

His latest album, Debí tirar más fotos (“I should have taken more photos”), is essentially a tribute to a simple life. And not the curated kind. It’s about capturing fleeting moments, appreciating memories, and noticing what actually matters.

Even the album cover - just two plastic garden chairs hits a nerve. It taps into something universal. A shared memory across cultures.

Musically and lyrically, the album is a love letter to Puerto Rico. A blend of reggaeton, Latin pop, and traditional sounds like plena, jíbaro, salsa, and bomba. It’s joyful, rooted, and deeply cultural.

And that’s the point: when something is real, people feel it. No strategy beats authenticity.

He got HOT (yes, there was a glow-up)

The past few years have been… transformative.

Sure, evolution is normal when you’re famous. But in Bad Bunny’s case, something else happened. Instead of going bigger, flashier, louder he went back to basics.

Less is more.

And when did we all collectively realize he was hot? Spring 2025. The Calvin Klein campaign.

Your honor. I rest my case.

Latino is no longer “cringe”

Let’s be real. Latin music didn’t have the best run for a while.

We were mentally stuck somewhere between the late 90s and early 2000s — when Jennifer Lopez and Ricky Martin dominated the radio. Fun? Yes. Iconic? Also yes. But a little… cheesy.

Then came a long drought.

But over the last few years, Latin music and culture have experienced a full-on renaissance.

Artists like Rosalia, Ca7riel & Paco Amoroso, and Nathy Peluso have taken over globally.

But Bad Bunny played a key role.

He never switched to English. Not even once.

Because to connect, you don’t need language. You need emotion.

And Latin music isn’t just about parties. It holds nostalgia, sadness, longing, anger, desire, loneliness. The full emotional spectrum we’re all craving.

Yo soy de P f***in’ R!

This part of the article gets heavier - politics, history, sociology. Stay with me… or skip ahead.

Most people don’t know much about Puerto Rico beyond “it’s a beautiful island.”

But Puerto Rico is a U.S. territory. It’s super complex, politically and socially.

Its citizens are American, yet not fully equal in representation. They live between autonomy and dependency, caught in an ongoing debate: independence or becoming the 51st state.

Referendums have been held, but none have definitively settled the issue.

And tensions have grown — especially after Hurricane Maria, which devastated the island in 2017. The aftermath exposed deep systemic neglect, and many promises from Washington remain unfulfilled.

Bad Bunny doesn’t shy away from that reality.

He proudly represents Puerto Rico, its culture, its struggles, its identity.

And when a comedian, Tony Hinchcliffe, called Puerto Rico a “floating island of garbage” during a rally for Donald Trump at Madison Square Garden, it hit a nerve.

Words matter. And that guy crossed the line for many people.

What happened NEXT?

Bad Bunny openly supported Kamala Harris and suddenly, everything became political.

Now you get why Trump hates our guy.

Bunny openly supported Kamala Harris — and suddenly, everything became political.

A voice people follow

At the Grammy Awards, Bad Bunny said:

“Before I say thanks to God, I’m gonna say: ICE out… We are humans, and we are Americans… The only thing more powerful than hate is love.”

In an industry where most avoid controversy, he didn’t shy away.

He spoke directly about immigration, identity, dignity and millions of people felt it.

Especially the Latino community in the U.S that need some uplifting message during those hardcore times.

In a country facing deep social division, those words mattered.

The Super Bowl wasn’t just a show

His performance at the Super Bowl halftime show wasn’t just entertainment.

It was a statement.

Every detail was intentional. Every symbol carried meaning. And you didn’t need to understand Spanish to feel it.

One moment stood out: a little girl asleep on plastic chairs at a wedding. A universal image. Latin, Balkan, Eastern European - we all know that scene.

That’s what great art does. It connects beyond language.

And at the end: big march of waving flags of both Americas countries, a reminder:

America is not just the United States.

For many watching, especially those feeling excluded or targeted, it was something rare: hope.

A walking success story

Let’s put it in perspective.

Winning Album of the Year at the Grammys as a non-English-speaking artist and delivering one of the most iconic Super Bowl performances ever - all within a week?

That’s not just success. That’s history.

And as he said himself:

„My name is Benito Antonio Martínez Ocasio… and if I’m here today, it’s because I never stopped believing in myself. You should believe in yourself too. You’re worth more than you think.”

I’ll leave you with that message.

Because beyond the hype, beyond the controversy, beyond the aesthetics - that’s the real reason people follow him.

He feels real.

And right now, that’s everything.

P.S Now you probably understand why the world is obsessed.

P.S 2 Yes, I’m a huge Bad Bunny fan.

With love,

Magdalena

[PL]

Kiedy byłam małą dziewczynką i w przedszkolu bawiłam się lalkami „w dom”, wiedziałam, że kiedyś chciałabym zostać czyjąś mamą. Nieważne było kiedy, jak i z kim, bo przecież koncept czasu i otaczającej rzeczywistości był płynny i nie planowało się niczego. Czy pamiętasz jeszcze to uczucie, kiedy miałaś czas na wszystko i ten czas nigdy się nie kończył? Trudno to logicznie wyjaśnić, bo skąd niby kilkuletnie dziecko może marzyć o założeniu rodziny? A jednak to było we mnie, podobało mi się i kiełkowało przez te wszystkie lata.

W końcu dorosłam i stałam się kobietą. Ziarno trafiło na podartym grunt. Niczym pingwin, w wieku 22 lat znalazłam swojego partnera na całe życie i postanowiliśmy założyć rodzinę. Najpierw we dwoje, jako młode małżeństwo. Później dołączył do nas nasz kot Melon. A u progu 30 wiosny mojego życia dołączył do nas nasz ukochany syn.

4 stycznia 2026 o godzinie 13:49 moje życie zmieniło się na zawsze. Stałam się czyjąś mamą. Jest taki piękny cytat: „Kiedy rodzi się dziecko, rodzi się również matka”. Tego dnia stałam się nową osobą i przyjęłam nową rolę.

Gdyby ktoś 6 tygodni temu powiedział mi, że czeka mnie tak wiele nowych rzeczy i spraw do ogarnięcia, przetrawienia w tak krótkim czasie, to bym mu nie uwierzyła. Bycie mamą jest czymś co trudno opisać jednym zdaniem. To jest piękne, wymagające, trudne, poważne, wynagradzające, męczące, ciekawe, słodkie, gorzkie. Każdego dnia dzieje się tak wiele, że kiedy kładę moje dziecko do snu około 19, to kompletnie nie wiem od czego zacząć, bo mam tyle do zrobienia. Faza noworodkowa zdecydowanie jest doświadczeniem dla ludzi o mocnych nerwach.

Po 1,5 miesiąca macierzyństwa mam kilka spostrzeżeń i podzielę się nimi z Wami.

1. Zbuduj swoją siatkę wsparcia. Bez niej może być ciężko.

Pisząc to, mam na myśli osoby, które będą pomagały Tobie zarówno fizycznie, jak i psychicznie. W pierwszych tygodniach opieka nad dzieckiem bywa tak intensywna, że może być ciężko wyskoczyć na siku, czy zjeść cokolwiek, nie mówiąc o spaniu. Do tego zmienia się kompozycja hormonalna w organizmie i może dopaść Cię baby blues, a czasami - depresja poporodowa.

Nie jest łatwo, dzieje się mega dużo, wszystko jest nowe i trochę straszne. Poznajesz się z dzieckiem, uczycie się siebie nawzajem i budujecie głęboką więź. Potrzebujesz być zaopiekowana i proszę Cię - nie staraj mierzyć się z tym wszystkim sama. Uwierz mi, że są wokół Ciebie są życzliwi ludzie, którzy są gotowi nieść pomoc świeżo upieczonej mamie. To, co kiedyś było proste i łatwe do wykonania, może stać się niemożliwe, a więc jeśli masz taką opcję - polegaj na innych. Nie bój się prosić o pomoc.

2. Karmienie to temat grubszy niż ciąża i połóg.

Zanim zaczniesz karmić, dobrze się zastanów jak chcesz wykarmić swoje dziecko. Nikt mi nie powiedział, jak bardzo przetyra mnie psychicznie dział karmienia. Ten temat jest szalenie ważny i chcę to podkreślić od razu: nie każda kobieta może / musi / chce karmić piersią! Koniec i kropka. To nie jest jedyne rozwiązanie.

Pomimo jasnych rekomendacji WHO i badań naukowych, o prymacie mleka matki nad mlekiem modyfikowanym, musisz wiedzieć o tym, że sposób karmienia będzie dotyczył nie tylko bezpośrednio Twojego dziecka, ale i samej Ciebie. Będzie wpływał na Twoje samopoczucie, zdrowie i dobrostan psychiczny. Robienie czegoś „na siłę”, wbrew sobie, będzie odbijało się negatywnie na Tobie.

Na Twojej drodze z pewnością stanie kilka kobiet, zazwyczaj ze starszych pokoleń, które będą próbowały mówić Tobie co jest najlepsze dla Ciebie i Twojego dziecka (tak, według nich - karmienie piersią). To bardzo ważne, abyś ich nie słuchała. Moja lekarka prowadząca ciążę oraz pediatra naszego syna prawie zgodnym głosem powiedziały: „Jako lekarka nie powinnam tego Pani mówić, ale proszę postępować w zgodzie ze sobą. Dziecko potrzebuje spokojnej mamy”.

Aktualnie jestem mamą KPI, tzn. odciągam laktatorem moje mleko i podaję je dziecku, ale stopniowo wprowadzam MM. Niebawem będę wygaszać laktację i chcę przejść już w pełni na mleko modyfikowane. Spróbowałam każdej metody. Wiem co będzie nam służyło i absolutnie nie czuję żalu, że niebawem kończę moją mleczną przygodę.

3. Powiedz „papa” swojemu ciału sprzed ciąży. Przynajmniej na jakiś czas.

Ciało, ach kochane ciało. Tak wiele zrobiło przez te 9 miesięcy. Zbudowało nowego człowieka. A na końcu przeszło poród. To jest coś niebywałego, wręcz kosmicznego gdy usiądziesz i tak NA SPOKOJNIE pomyślisz o tym!

A jednak, my wciąż złościmy się na nie. Spoglądamy na wiszącą skórę, czerwone rozstępy, ranę, nadprogramowe kilogramy i przeklinamy to, że wyglądamy teraz tak, a nie inaczej. Wkurzamy się, że przez kilka tygodni nie możemy dźwigać, uprawiać seksu, ćwiczyć i kąpać się w wannie. To jest smutne, to jest trudne i być może niełatwo jest się z tym pogodzić, ale proszę pamiętaj o tym - niebawem znów będziesz mogła wrócić do regularnej aktywności.

To wszystko nie trwa wiecznie. Nie taktuj tego jako kara, przymus. Potraktuj to jako coś nowego i odkrywczego dla siebie. Prawdopodobnie nigdy nie odzyskam, nie odzyskasz takiego samego ciała jak sprzed ciąży. Zaakceptuj to. Podziękuj swojemu ciału za wszystko co zrobiło. Będzie Ci łatwiej żyć ze samą sobą i cieszyć się z życia, którego tak bardzo pragnęłaś.

4. Kto pyta, nie błądzi. Korzystaj z doświadczenia innych mam.

Żyjemy w 2026 roku, gdzie od 2013 roku w Polsce przyrost naturalny jest ujemny i ta tendencja wciąż rośnie. Wbrew pozorom, nie jest łatwo znaleźć inną ciężarną kobietę, nawet wśród swojej rodziny, czy przyjaciółek, koleżanek. Na początku mojej ciąży to było dla mnie niezwykle trudne i izolujące doświadczenie. Miałam tak wiele pytań, ale nie miałam kogo zapytać. Z czasem okazało się, że parę kobiet z mojego otoczenia jest równolegle w ciąży i to dało mi uczucie wielkiej ulgi. To jednak nie musi być Twoja historia, ale hej! Nie jesteś sama.

W dobie internetu istnieje wiele możliwości kontaktu z kobietami ciężarnymi. Grupy na Facebooku, profile na Instagramie - jest z czego wybierać. A uwierz mi, że kontakt z innymi ciężarnymi jest bardzo ważny i budujący w tym wymagającym okresie. A poza internetem? Szkoła rodzenia, zajęcia typu aktywna ciąża, joga ciążowa, dedykowane grupy wsparcia, kręgi kobiet, ALE przede wszystkim: inne kobiety, które mamami już są. Nasze mamy, ciocie, babcie.

Co mogę Tobie poradzić? Rozmawiaj, rozmawiaj, rozmawiaj! Nie musisz radzić sobie ze wszystkim sama. Kiedy nie wiesz, masz wątpliwości - pytaj.

5. Szykuj się na doznanie najbardziej bezwarunkowej miłości swojego życia.

Albo dobra - nie szykuj się. Na to nie da się przygotować. Gdy zobaczysz swoje dziecko to poczujesz tak bezwarunkową miłość, której nie jesteś w stanie ogarnąć swoim rozumem. Najpiękniejszą i najczystszą miłość do swojego dziecka, z którym będziesz związana już na zawsze.

Nie da się tego opisać, serio. Jeśli wiesz, że chciałabyś zostać mamą, to według mnie najlepszą rzeczą w macierzyństwie jest właśnie ta miłość, która wypełni Cię po brzegi. Tego Tobie życzę.

To wszystko, co chciałabym Tobie przekazać. Nie jestem żadną specjalistką od macierzyństwa, ale jestem mamą i wiem co przeżyłam i co czuję. Ty też będziesz miała swoje doświadczenia i przemyślenia gdy nadejdzie Twój moment. Może już jesteś mamą? A być może planujesz lub właśnie czekasz na swoje dziecko? Daj znać.

Z miłością,

Magdalena

[ENG]

When I was a little girl playing house with my dolls in preschool, I already knew that one day I wanted to be someone’s mom. It didn’t matter when, how, or with whom. Back then, time felt endless and life wasn’t something you planned. Do you remember that feeling? Like you had all the time in the world and it would never run out?

It sounds almost irrational. How can a little kid dream about starting a family? And yet that desire lived in me. It felt natural. It stayed with me. It quietly grew over the years.

Eventually, I grew up and became a woman. The seed fell on messy, imperfect ground. At 22, I met my forever person like a penguin choosing its mate for life. And we decided to build a family. First just the two of us, young and newly married. Then our cat, Melon, joined the crew. And just before I turned 30, our beautiful son came into our lives.

On January 4th, 2026, at 1:49 PM, my life changed forever. I became someone’s mom. There’s a quote I love: “When a baby is born, a mother is born too.” That day, I stepped into an entirely new version of myself.

If someone had told me six weeks ago how much I would have to process, learn, and handle in such a short time, I wouldn’t have believed them. Motherhood can’t be summed up in one sentence. It’s beautiful, overwhelming, exhausting, sacred, frustrating, rewarding, sweet, and hard. Sometimes all within the same hour.

By the time I put my baby down around 7 PM, I often just sit there thinking, Where do I even start? There’s still so much to do. The newborn phase? It’s not for the faint of heart.

After a month and a half of being a mom, here are a few things I’ve learned:

1. Build your support system. You will need it.

I mean real support. People who help you physically and emotionally. In those first weeks, caring for a newborn can be so intense that finding time to pee, eat, or sleep feels like an accomplishment. Your hormones are all over the place. Baby blues are common. Postpartum depression is real. Everything is new. Everything feels big.

You’re learning your baby. Your baby is learning you. You’re building a bond that will last a lifetime. But you need care too. Please don’t try to prove you can do it all alone. The things that used to feel easy may suddenly feel impossible. If you have help available - take it. Ask for it. Lean on people.

2. Feeding is a bigger emotional journey than pregnancy or birth.

Before you decide how to feed your baby, really think about what feels right for you. No one prepared me for how mentally draining this topic would be. And let me say this clearly: not every woman can, has to, or wants to breastfeed. Period.

Yes, there are official recommendations. Yes, research supports breast milk. But feeding choices affect you too - your mental health, your physical recovery, your overall well-being. Doing something out of guilt or pressure can slowly wear you down.

You will likely encounter strong opinions often from older generations about what’s “best.” Listen respectfully if you want to. But ultimately, make the choice that aligns with you.

Both my OB and our pediatrician told me something I’ll never forget: “Officially, I shouldn’t say this but do what feels right for you. Your baby needs a calm mom.”

Right now, I’m exclusively pumping and slowly introducing formula. Soon, I’ll fully wean and switch to formula. I’ve tried all the options. I know what works for us. And I feel no guilt about closing this chapter.

3. Say goodbye to your pre-pregnancy body. At least for now.

Your body just did something extraordinary. It built a human. It gave birth. When you truly sit with that fact, it feels almost cosmic.

And yet, we look in the mirror and focus on loose skin, stretch marks, scars, extra weight. We feel frustrated that we can’t work out, lift heavy things, have sex, or even take a bath for weeks. It’s hard. It’s emotional.

But this is not forever. Your body is healing. Try not to treat this stage as punishment or restriction. See it as a transition. A season.

Your body may never look exactly the same as it did before and that’s okay. Thank it. It carried you into motherhood. Gratitude makes acceptance easier. And acceptance makes joy possible.

4. Ask many questions. Find other moms.

Motherhood can feel isolating, especially if you don’t have pregnant friends or new moms in your immediate circle. I remember feeling incredibly alone at the beginning. I had so many questions and no one to ask.

Eventually, I discovered a few women around me were pregnant too, and it changed everything. The relief of shared experience is powerful.

If that’s not your reality, the internet can help. Online communities, social media groups, forums. They exist for a reason. And offline? Prenatal classes, pregnancy yoga, support groups, women’s circles. And most importantly - the other moms in your life. Your mom. Your aunt. Your grandmother.

Talk. Ask. Share. You do not have to figure this out by yourself.

5. You will experience the most unconditional love of your life.

Actually you can’t prepare for it.

The moment you see your child, something shifts. The love is immediate, raw, overwhelming. It doesn’t make logical sense. It just is. Pure and permanent.

If you know you want to become a mother someday, this love - this once-in-a-lifetime kind of love is the part that will fill you completely.

That’s what I wish for you.

I’m not an expert. I’m just a mom sharing what this journey has felt like so far. You’ll have your own story, your own lessons, when your time comes.

And maybe you’re already a mom. If you are - I’d love to hear your experience. If you are planning or waiting - I am curious too!

With love,

Magdalena